27ste, de dag dat ik ziek werd. Vandaag alweer 11 maanden geleden, ingevuld met een dagje Efteling. Om 10:10 ben ik bij Cynthia, te laat. Like always. Medicijnen gaan erin voor de vliegende hollander, daarna in meerdere attracties gegaan. Het is gezellig. Rond het eten word ik heel erg misselijk, pijn stijgt ook steeds harder. Geen rolstoel verkrijgbaar, koud. Mijn voeten doen weer ontzettend veel pijn, geen idee hoe lang ik dit volhoud. In de villa volta bereikt de misselijkheid zijn toppunt tijdens het verhaal. Als ik uitreken hoe laat ik pijnstilling heb geslikt snap ik meteen waarom, een uur later is de misselijkheid weer wat gezakt. Aan het einde van ons Eftelingbezoek kijken we aquanura, net niet donker. Helaas. Daarna nog even in de Fata Morgana, tijd over. Uiteindelijk weer tijd te weinig. We rennen naar de uitgang. Geen conditie meer, ook veel pijn. Niet heel slim. In de auto naar huis doodop, wat whatsappen met vriendinnen. Thuis plof ik op de bank, ik ben kapot. Ik blijf liggen, dit komt morgen niet meer goed.
Aan het einde van de avond wat onenigheid met vrienden, dit loopt uit op ruzie. Ik baal hiervan, zit al een tijdje niet goed in mijn vel. Heb niet erg het gevoel dat ik het nog aan kan, ik zit er doorheen. 's Nachts huilen in bed, ik trek het niet meer. Uiteindelijk komen alle emoties eruit, 11 maanden ziek zijn is lang. Weer een mijlpaal gehaald, de laatste mijlpaal voor de mijlpaal '1 jaar.'
Een superleuke dag met een slecht einde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten