Ruim voor de wekker wakker, maar één uur geslapen. Een slechtere nacht kan geloof ik niet. Nog steeds niet te genieten. Vandaag ckv kick-off. 3 workshops. Voor de 1e workshop moet ik op school zijn. Als ik richting school fiets miezert het. Een kar rijdt over het fietspad, hij kapt de heg. Ik kan er niet langs, besluit over het gras te rijden. Het is glad, ik ga onderuit. Alsof ik nog niet genoeg pijn had. Ik zie mijn fiets glijden, pak hem net optijd vast. Anders lag deze ook nog in de sloot. De val opgevangen met mijn knie, ik heb het gevoel dat hij gekneusd is. Met tranen in mijn ogen fiets ik verder, uiteindelijk worden het dikke tranen. Zonder dat ene draadje kan ik niks hebben, de pijn was al erg. Nu nog erger.
Bij de 1e workshop is een snoepworkshop, we maken gebruik van gelatine. Het is een leuke workshop. Alles plakt, en ondanks dat het leuk is kan ik niks uit mijn hoofd zetten. Alles blijft malen. Ik loop door de pijn van mijn knie heen, niet laten zien dat er iets aan de hand is, mijn klas weet nog steeds van niks.
We hebben een pauze, met een groepje gaan we naar de em-te. Ik haal saucijzenbroodjes. Daarna gaan we met zijn allen eten voor het gebouw waar we de 2e workshop hebben. We gebruiken rommel (zoals blikken, plastic flessen, verkeersborden & containers) om op te trommelen. Een leuke workshop. Deze laat me wel ergens anders aan denken. Muziek is mijn passie.
Daarna de 3e en laatste workshop, dansen. Hier kan ik niet aan meedoen. Ondanks dat ik naar huis mag blijf ik, ik maak foto's en filmpjes voor de groep. Mijn motto luidt: 'Erbij zijn is belangrijker dan meedoen.' Toch voel ik me een buitenstaander, het gevoel alsof ik er niet bij hoor. Toekijken is ook niet alles.
Om 13:15 begint de vakantie, ik fiets naar school. Moet nog wat uit mijn kluisje pakken, daarna fiets ik even naar Merel en Karlijn. Niet echt ruzie, wel onenigheid. We spreken het even uit, voelt voor ons alle drie beter. Daarna nog even gezellig kletsen. Optijd naar huis, ik plof op de bank. Eindelijk: Vakantie! Te beginnen met slapen. Ik ben zo moe, té moe om nog wat te doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten