Ik word wakker gemaakt, er wordt gezegd dat ik moet haasten. Om 9:45 worden we verwacht in Tilburg. Ik vlieg omhoog, het is dus echt opschieten. Om 9 uur moeten we vertrekken, het is iets over half 9. In rap tempo kleed ik me aan. Ontbijt klaarmaken, tas inpakken. Ik trek mijn nieuwe schoenen aan. In de auto ontbijten, ik krijg het moeilijk weg.
Als eerste heb ik fysiotherapie. Weer ruzie met de hartslagband. Uiteindelijk komen we erachter waarom. Ik ben te smal, hij is te wijd en kan mijn hartslag niet meten. Met allerlei clipjes wordt het strak genoeg gezet. Daarna fietsen, het wordt weer steeds zwaarder. Opeens begint het apparaat te piepen. Een hartslag van 192, veel te hoog. Als ik me rustig houd, is mijn hartslag rond de 100. Het niveau wordt lager gezet.
Daarna 3 kwartier pauze, eerst omkleden. Daarna wachten. Ik probeer wat te leren voor geschiedenis, morgen een schoolexamen. Dit gaat niet super. In een wachtkamer midden in de gang, waar weet ik hoeveel mensen langs lopen. Er komt een groepje kinderen aan, een aantal hebben een helm op. Ze beginnen naar me te zwaaien, ontzettend schattig!
Een afspraak met mijn ergotherapeut. In plaats van de vragenlijst verder invullen plannen we mijn week met leren. 11 toetsen trek ik niet, we maken een planning welke toetsen ik wél en niet mee maak. Ook biedt ze me een rustig hokje aan als ik klaar ben met al mijn afspraken om te leren, dan moet ik nog anderhalf uur wachten op mijn ouders, die een afspraak hebben met de maatschappelijk werker. Een goed idee.
Anderhalf uur pauze, samen met mijn moeder even naar het restaurant in het ziekenhuis, aangesloten aan het revalidatiecentrum, hier is het wat lichter. Daarna even naar buiten zitten in het zonnetje. Ik heb blaren op mijn voeten, toch niet zo slim om mijn nieuwe schoenen aan te doen.
Daarna een psychologisch onderzoek. Een heftig onderzoek, het loopt uit. In totaal ben ik 2 uur bezig geweest met boekjes invullen vol vragen. Sommige heftige vragen, daarna een beetje overdonderd. Ik loop terug naar de wachtkamer. 10 minuten later komt mijn ergotherapeut langs lopen, deze dacht al dat het uitgelopen was. Ze zoekt samen met me een leeg kamertje, ontzettend lief van haar!
Om half 5 het kamertje verlaten, op zoek naar mijn ouders. Ik vind ze. We rijden naar de macdonalds in Waalwijk. Wel verdiend. Van 9:45 tot 16:40 in het revalidatiecentrum rond gelopen. Ik ben op. Thuis leer ik nog mijn examen, weinig concentratie. Te moe. Hopelijk lukt het morgen allemaal. Ik kan wel uitslapen, dat scheelt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten