Ik word wakker door geluid op de gang, wekkers vannacht al uit gezet. Nauwelijks geslapen. Meteen merk ik dat dit niet zo'n beste dag gaat worden, toch wil ik naar school, nu ik toch op tijd wakker ben. Ik kan nog even blijven liggen, dit doe ik dan ook. Als ik daarna uit bed wil stappen merk ik dat mijn lichaam het niet wil. Uiteindelijk stuur ik een whatsappje naar mijn moeder en blijf ik liggen, dit was niet de planning.
Als ik het later nog een keer probeer wil het weer niet, nu doorzetten. Uiteindelijk sta ik, mijn voeten zijn gammel, zal niet lang kunnen staan. Snel pak ik makkelijke kleding en strompel naar de badkamer. Na een tijdje zitten uitrusten douchen, ik douche zittend. Hopelijk helpt het tegen de pijn, ook dit doet het niet. Na het aankleden weer rusten, daarna strompel ik weer naar mijn bed en ga ik weer liggen. Weer een tijd later besluit ik echt naar beneden te gaan, daar liggen mijn medicijnen, hard nodig.
Na zo'n half uur lopen klungelen op de trap beneden, ik ben kapot. Ik eet een banaan, deze gaat ook niet naar binnen. Te misselijk van de pijn, het zit niet mee. De rest van de tijd op de bank, youtube filmpjes kijken, proberen afleiding te zoeken. Deze heb ik niet kunnen vinden, de pijn is té erg.
Als mijn ouders thuis komen gaat het eten op, ik ben beroerd, wil niet mee eten. Uiteindelijk wordt er een appeltje voor me geschild, deze eet ik liggend op de bank op. Na een tijdje krijg ik last van mijn heup, ook op mijn zij liggen lukt niet meer, uiteindelijk toch weer rechtop zitten. De misselijkheid blijft.
Vandaag nog een gesprek met Kirsten gehad, een lotgenoot. We begrijpen elkaar, het is anders dan de mensen om ons heen, dat merken we beiden. Het voelt goed om zo'n iemand te hebben, ik voel me er beter door. Geeft rust, een stukje stress weg.
Ook morgen niet naar school, het gaat niet. Hoe hard ik het ook haat, ik moet rusten. Rusten totdat mijn lichaam weer genoeg energie heeft dat het kleine dingetjes kan. Een beker drinken optillen kost me al moeite. Hopelijk een redelijke nacht, blijven hopen.
Vandaag in gedachte geweest bij familie van Gorp, Guusje, ook wel bekend als KanjerGuusje, vloog vandaag een jaar geleden van ons weg. Kanker pakte haar leven af. Haar verhaal heeft veel indruk op me gemaakt, geschreven door haar vader uit liefde. Het verhaal geeft me energie. Kracht. Haar wil om te leven terwijl haar lichaam niet meer kon. Hoeveel moed heb je dan? Ze was een kanjer, door haar heb ik een wil om door te gaan, ook als het even tegen zit. En om denkend aan Guusje af te sluiten haar woorden voor het slapen: 'Slaap lekker. Welterusten. Tot morgen. Doei dag'
(Het verhaal van Guusje is te lezen op www.kanjerguusje.nl of koop het boek: 'KanjerGuusje 'mijn leven is van mij'' door Lowie van Gorp. Hiervan gaat 5 euro naar Stichting KanjerGuusje (www.stichtingkanjerguusje.nl ). Een bijzonder boek over een bijzonder meisje. Zeker aan te raden!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten