Om half 4 in slaap gevallen, om half 7 weer wakker. Weer een kort nachtje. Ik heb het gevoel dat ik op instorten sta, zowel fysiek als mentaal. Veel dingen kan ik niet. Ik irriteer me ontzettend aan mijn tempo van lopen, het gaat te sloom. Maar gewoon lopen doet té veel pijn.
's Ochtends schrijf ik een aantal blogberichten. Soms blijf ik haken, het is confronterend om alles op te schrijven en op een rijtje te zetten, de achteruitgang is groot. Uiteindelijk schrijf ik er 7. Ondertussen pieker ik veel over aanstaande vrijdag. Dan ga ik naar Dik Trom de musical. Ik ben bang dat het niet gaat. Mijn energie is al weg in een klas met 30 leerlingen waar er zachtjes wordt gepraat zonder dat ik iets doe, wat zou dan een hele zaal doen met mijn energie?
Halverwege de middag eet ik nog wat en kleed ik me om. Daarna regel ik vervoer, nog een keer fysiotherapie. Als ik weer thuis kom ga ik op de bank liggen, mijn energie is weer op. Hetzelfde geldt voor na het eten, ik probeer nog wat te rusten. Zometeen komt de kapper, ik moet dit keer ook geknipt worden.
Als de kapper er is laat ik eerst alle anderen, alleen mijn moeder gaat na mij. Mijn haren worden geknipt en dan is mijn energie weer helemaal op. Ik spoel de haartjes uit mijn nek en ik ga weer liggen. Als ik halverwege de avond rechtop zit irriteer ik me aan het plukje in mijn gezicht. Ik heb een speldje nodig, mijn haar is net te kort geknipt en kan daardoor net niet achter mijn oor.
Aan het einde van de avond zie ik weer zwarte vlekken. We meten de bloeddruk en mijn hartslag, weer normaal. Ik heb nog steeds het gevoel dat het aan de pijn ligt, aangezien het vaak erger is tijdens een pijnaanval. Daarna ga ik naar bed, ik ben moe en ik zie steeds meer zwarte vlekken. Ik vind het eng. Als ik even later ontdek dat ik nog iets vergeten ben beneden loop ik de trap af. Vervolgens stap ik mis, daar lig ik weer op de grond.
Ik sta snel op en doe daarna heel rustig aan. Als ik weer naar boven ga hoe ik de leuning goed vast, heel rustig aan. Uiteindelijk lig ik in mijn bedje, voor nu kan er even niks meer gebeuren. Morgen de kinderarts, ik hoop dat ik slaap. Ik betwijfel het, ik blijf maar piekeren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten