Een hele slechte nacht, ik ben ontzettend zenuwachtig voor vanmiddag. Ik weet niet wat ik moet verwachten. Als ik uit bed stap begin ik met zoeken naar paracetamol, ik heb veel hoofdpijn. Uiteindelijk komt mijn moeder een nieuwe strip brengen, fijn.
Ik ben erg moe, ik hang op de bank. Eventjes later nog rusten. Ik ben chagrijnig. De zenuwen en stress spelen een grote rol. Uiteindelijk moet ik me klaar gaan maken. Langzaam begin ik met aankleden, ondertussen whatsappen met Celine. Ik bedenk me dat we mijn ponskaartje niet moeten vergeten. Als ik weer beneden kom zeg ik het. We beginnen een zoektocht naar het ponsplaatje, hij is kwijt.
Uiteindelijk stappen we zonder ponsplaatje de auto in. We rijden over dezelfde weg als naar het revalidatiecentrum. Gelukkig hebben we nu een betere bestemming. Ik word steeds zenuwachtiger. Weer whatsappen. Soms mijn ogen dicht, ik ben moe.
Als we bij het ziekenhuis aankomen lopen we door naar de kinderafdeling. We melden ons bij de balie, daarna gaan we zitten. Het is erg druk in de wachtkamer. Veel kinderen rennen rond of huilen. Mijn energie daalt en de pijn stijgt, het is te druk voor me. We wachten lang. 5 minuten nadat mijn afspraak zou moeten beginnen komt mijn kinderarts de wachtkamer inlopen, hij roept een andere jongen. Het loopt behoorlijk uit.
Ruim een half uur nadat we de afspraak hadden worden we geroepen. Ik loop moeilijk. Het eerste wat opvalt. 'Dat ziet er niet goed uit.' Daarna beginnen we het gesprek. We vertellen in het kort waarom ik gestopt ben bij de revalidatie, daarna gaan we over op de klachten. Er is veel veranderd in één jaar. Ik heb op meerdere plekken pijn gekregen. Ik word nog even kort lichamelijk onderzocht, hij drukt op mijn zijden en ribben. Ik kramp in elkaar van de pijn, verder is er niks te zien.
De kinderarts noemt de dingen op die ik niet of moeilijk kan. Hij constateert dat ik eigenlijk maar een rot leven heb. Ik kan niks meer. Hij legt uit dat ik daarom neig naar het 'ernstig ziek zijn.' Het komt hard aan, zo heb ik het nooit bekeken. Mijn ziekte en pijn heeft dusdanig veel effect dat ik de gewone dingen niet meer kan zoals alle anderen. Hij besluit me door te sturen omdat ik na meer dan één jaar nog steeds erg veel last heb. Hij gaat bellen naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis, proberen om me bovenop de stapel te krijgen.
Hij legt uit dat hij me nog een keer volledig uitgebreid wil laten onderzoeken, dat kunnen ze in Utrecht het beste. Sommige ziektes komen sluipend binnen en zijn in de eerste fasen niet te zien in het bloed. Ze willen het voor alle zekerheid toch nog even uitsluiten. Als we binnen twee weken niet worden opgeroepen moeten we erachteraan gaan bellen, hij wil er actie in hebben.
Als we de afdeling aflopen heb ik een gemengd gevoel. Het is fijn dat er actie wordt ondernomen, maar een revalidatiecentrum zit er voorlopig toch weer niet in. We besluiten in het restaurant nog wat te gaan eten. Traditie voor de ziekenhuisbezoekjes, afsluiten met iets lekkers. In de auto terug naar huis typ ik dingen uit, vele vragen op whatsapp. Ik probeer het zo duidelijk mogelijk uit te leggen, ik vind het lastig. Ook besef ik dat dit misschien wel beter is dan een revalidatiecentrum, dat kan altijd nog. Dit is de beste oplossing.
Als ik thuiskom ga ik even rechtop zitten. Uiteindelijk besluit ik toch te gaan liggen, deze afspraak heeft mijn energie opgegeten. Daarna rechtop om te eten. Ik eet weinig en ik ga eerder van tafel. Ik trek mijn pyjama aan en ik plof opnieuw op de bank. Ik ben helemaal op.
's Avonds ben ik alleen thuis. Ik begin met het bijwerken van mijn blog, alweer. Langzaam begin ik alles in te halen. Er is veel gebeurd de afgelopen weken. Na 3 blogberichten komt mijn moeder even. We praten over vandaag. Daarna besluit ik nog even alles vandaag op een rijtje te zetten, het was een heftige en vermoeiende dag. Toch ben ik blij dat deze dag is geweest, de kop is eraf. Er gaan weer dingen veranderen. En dat is hard nodig, heel erg hard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten