Een groot deel van de nacht liggen draaien. Vaak wakker geweest, een gebroken nachtje. Als ik echt helemaal wakker ben heb ik nog steeds het gevoel alsof ik eigenlijk niet geslapen heb. Ook overheerst de pijn ontzettend. De pijn in mijn zijden en ribben is verergert doordat de kinderarts er gister op geduwd heeft. Snel besluit ik eruit te gaan, ik lig niet meer lekker.
Ik begin de dag met een paar e-mails te versturen, dit staat al enige tijd op de planning. Binnen één uur nadat ik was opgestaan is mijn energie weer dusdanig ver op dat overeind zitten moeizaam gaat. Ik ga liggen op de bank. Ik maak me zorgen om vanavond. Als de kinderarts van gister me al zo'n tol laat betalen, wat zal een musical dan met mijn lichaam doen? Ik lig bijna twee en een half uur op de bank zonder rechtop te gaan zitten. Iets wat ik totaal niet van mezelf gewend ben, normaal heb ik al moeite met 5 minuten rusten.
Als mijn moeder thuis komt heb ik een erg zacht piepstemmetje, de pijn overheerst. Ze maakt ontbijt voor me omdat ik daar letterlijk geen energie voor heb. Daarna weer liggen. Mijn moeder vraagt of het vanavond wel gaat lukken. Ik zeg dat ik ga. Musical is musical, iets waar ik echt van kan genieten.
Na weer een lange tijd gelegen te hebben stijgt mijn energieniveau langzaam. Meteen kom ik in actie. Even zingen, eventjes rond lopen door het huis. Dan besef ik me dat het helemaal niet slim is, ik moet mijn energie sparen voor vanavond. Ik ga weer rustig zitten.
Rond 5 uur kleed ik me aan en pak ik mijn tas verder in. Daarna eten we friet. Ondanks dat ik er veel zin in heb eet ik toch weer weinig, misselijk van de pijn. Het gaat me niet goed af, friet is geen goed eten als je misselijk bent. Daarna heb ik haast. Als ik naar het theater wordt gebracht rijden we nog even langs een pinautomaat. Een traditie is om van elke musical waar ik ben geweest iets te kopen als dat mogelijk is, daar heb ik wel geld voor nodig.
Als ik bij de Theater aan de Parade aankom ben ik alweer ontzettend moe. Ik vraag aan een medewerker waar de artiestenuitgang is, ik wil graag een foto met Joes Brauers, deze speelt vanavond de hoofdrol in 'Dik Trom.' Hij zegt waar ik moet zijn, daarna loop ik door en blijf ik wachten totdat de zaal open gaat.
Ik heb een goede plek. Ik zit op de eerste rij van de verhoging, naast de geluidstafel. Voor me is een gangpad, ik heb dus veel beenruimte. Fijn, ik hoef niet meteen extra pijn te lijden door de stoelen. Als de musical begint geniet ik. Ik word erin opgezogen, zoals meestal bij musicals. Voor even vergeet ik het ziek zijn en de pijn, musicals zijn voor mij het beste medicijn.
In de pauze even zitten, ook koop ik het programmaboekje. Ik merk dat mijn energie echt op is. In de eerste paar minuten van de tweede helft krijg ik een pijnaanval. Tranen in mijn ogen. Waarschijnlijk door de combi met de moeheid. Ik stop ze weg en gelukkig zakt de pijn snel. Daarna weer volledig genieten.
Één liedje van de hele musical spreekt me het allermeeste aan. 'Elke wolk een zilveren randje.' Vooral de zin: 'Niets wat je ook doet, is ooit echt verkeerd.' Ik denk erover na, het doet me denken aan meerdere gesprekken. Ik ben ontzettend perfectionistisch en ik vind vrijwel alles wat ik doe niet goed genoeg. Er zit een grote boodschap in dit liedje.
Bij het slotapplaus loop ik alvast naar de zijkant van de zaal. Ik loop nog steeds erg moeilijk en ik wil graag mijn jas hebben voordat er een rij staat. Daarna loop ik naar buiten, naar de plek die de medewerker zei. Op de deur staat nooduitgang. Na even daar gestaan te hebben begin ik toch te twijfelen. Ik vraag het aan een andere medewerker, deze zegt dat ze geen artiestenuitgang hebben. De spelers kunnen overal het gebouw uit, ook uit de nooduitgangen. Ik moet alle deuren in de gaten houden: onmogelijk. Ik ga op een plek staan waar ik zicht heb op 4 deuren, de deuren aan de zijkant kan ik niet zien.
na meer dan een half uur gewacht te hebben word ik opgehaald, geen foto. In de auto ben ik uitgeteld, dit was duidelijk weer te veel. Als ik een tijdje thuis ben krijg ik een tweet van Joes, hij stond in de foyer. Ik heb nog zitten twijfelen om weer naar binnen te gaan, maar omdat ik moeilijk liep heb ik dat toch maar niet gedaan. Ik baal. Maar ondanks dat, was het nog steeds een hele mooie avond.
Aan het einde van de avond kijk ik nog een stukje 'Moordvrouw.' Daarna begin ik te schrijven, ik heb zo ontzettend genoten van deze avond, het was het waard om me hiervoor de gehele week koest te houden, ook de tol die ik morgen zal hebben was het waard. De hele cast was geweldig, ik ben ze dankbaar. Hier kan ik nog een tijd van nagenieten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten