De tweede nacht achter elkaar dat ik goed heb geslapen, ik ben verbaasd. Één nacht goed slapen is al bijzonder, twee al helemaal. Ik heb er absoluut geen problemen mee, het werd eens tijd. Even later komt mijn moeder binnen. Ze heeft de huisarts gebeld, mijn eigen huisarts heeft de komende twee weken geen plek, we besluiten naar een andere huisarts te gaan.
Op de planning van vandaag staat het kijken voor een vakantie in Nederland, één uurtje naar school en leren voor de proefwerkweek, deze begint vrijdag. Ook wil ik graag beginnen aan een cadeautje voor Kirsten, ik heb een leuk idee.
Als ik uit bed stap begin ik met douchen, gisteren hielp het tegen de pijn. Hopelijk vandaag weer. Na het douchen ben ik helemaal op, het heeft niet geholpen. Ik besluit niet naar school te gaan, het heeft geen nut. Ik lig veel op de bank, soms kijk ik wat vakanties tussendoor. Ik ben weinig waard.
's Avonds luister ik naar de Engelse Wicked-muziek, luisteren naar Willemijn Verkaik, ze staat op broadway. Ik geniet. Ik zing in het Nederlands mee. Om me heen wordt er chagrijnig gereageerd, ze worden niet zo vrolijk van mijn Wicked stemmingen. Ik wel, het doet me denken aan twee hele mooie dagen van het afgelopen jaar.
Even later wordt er aan me gevraagd of ik volgende week vrijdag meega naar het schoolfeest. Ik word boos, ik zou zo graag willen, maar ik verwacht niet dat ik me over anderhalve week weer op en top voel. Ook al weet ik dat het goed bedoeld is, maakt het me toch verdrietig. Weer iets wat mijn beperking mijn neus in boort. Ik moet er rekening mee houden, altijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten