Bijna dagelijks kreeg ik de vraag waarom ik niet meer blogde. Dat ze het jammer vonden dat ze niks meer te lezen hadden. Motiverend bedoeld, maar het werkte averechts. Mijn hoofd zit stampvol en die reacties bezorgde alleen maar stress: ik stelde mensen teleur.
Iets wat ik eerst voor mezelf deed werd daarom opeens iets voor iemand anders. Meerdere pogingen om weer bij te werken. Niet omdat ik er zin in had, maar omdat dat was wat mensen van me wilde. Langzaam merkte ik op dat ik met steeds meer tegenzin ging schrijven. En wat heeft het dan nog voor nut?
Gelukkig begrepen een aantal anderen het wel. 'Waarom maak je niet gewoon een samenvatting van de afgelopen tijd, en ga je weer verder vanaf nu?' Het klonk als een slim idee, maar ook daarbij had ik het gevoel dat ik faalde, ik kon het maar niet accepteren dat het niet meer lukte zoals ik wou.
Afgelopen week heb ik daarom veel na zitten denken. Wat wil ik nu precies? Hoe wil ik verder? Stoppen? Of toch doorgaan? Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik het schrijven best wel mis. Alles op een rijtje krijgen, het delen van iets. Alles wat ik al die tijd nodig had schrapte ik omdat het onmogelijk was om alles in te halen. En hoe graag ik dat nog steeds zou willen, ziek zijn is ook dingen loslaten. Dingen loslaten die op dat moment even niet meer kunnen. En dat moet ik gaan doen, hoe moeilijk dat ook is.
Ik heb hierom besloten om toch door te gaan met bloggen, maar niet op de manier zoals ik altijd deed. Een dagelijkse blog is gewoonweg even niet meer mogelijk, dat zal ik moeten gaan accepteren. Hierom ga ik alleen bloggen als er iets gebeurd en ik de energie ervoor heb. Dat lijkt me voor nu de beste oplossing, helaas.
Loslaten is niet het einde van de wereld, het is het begin van een nieuw leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten