Zondagmiddag had ik kledingcrisis. Ik wist niet wat ik aan moest. Het zou de laatste voorstelling zijn en ik wou heel graag foto's met de cast. Uiteindelijk besloot ik de kleding aan te doen die ik ook bij de 1e keer Wicked aan had, het zit lekker en ziet er redelijk uit, ik was er klaar voor. Toen het bijna tijd was om te gaan slikte ik nog gauw diclofenac. Ik had veel pijn. Naast de gewone pijn ook nog hoofdpijn. Ik wilde het de dag niet laten verpesten, ik zette door. Ik hoopte alleen nog dat de pijnstilling een beetje zou helpen. Hier het verslag van de rest van de dag:
Ik ben als een van de eerste in de zaal. Ik klim een trap op en ik ga zitten. Ik kijk om me heen of ik bekende gezichten zie. Op dat moment hoor ik een hele bekende stem. Een stem die minimaal 2 keer per week mijn huiskamer binnenkomt door de musical Kruimeltje. Ik kijk vooruit. De man die de rol 'Wilkes' speelde loopt de rij voor me in. Op dat moment schiet mijn hartslag omhoog, evenals mijn ademhaling. Ik móét en zál een foto hebben met de acteur die me zoveel afleiding geeft. Vanaf dat moment kan de hele voorstelling al niet meer stuk.
Ik ben minder moe als de vorige keer en dat vond ik heel erg te merken. Het 1e deel van de voorstelling kreeg ik veel meer mee dan op 28 februari. In de pauze haal ik wat te drinken en daarna ga ik weer terug naar de zaal.
Ook het tweede deel van de voorstelling was mooi. Ik geniet en voor even vergeet ik weer de pijn. Aan het einde van de voorstelling komen er opeens zenuwen op, zenuwen voor de foto's en de praatjes met de cast weliswaar. Er zit altijd enige spanning op, terwijl ze eigenlijk allemaal hartstikke lief zijn.
Als iedereen de zaal uitloopt, blijf ik aan de zijkant staan. Kijken welke kant 'Wilkes' opgaat. De andere kant natuurlijk, maar hij blijft wel als een van de laatste. Ik loop naar hem toe, met enige onzekerheid tik ik hem op zijn rug.
'Jij speelt toch Wilkes in Kruimeltje? Speelde, sorry.'
'Ja dat klopt, vorig theaterseizoen.'
'Mag ik misschien een foto?'
'Ja natuurlijk. Dat je mij herkent joh, mijn haar zit helemaal anders!'
Diegene met wie hij naar de voorstelling was schiet in de lach. Terwijl ik mijn fototoestel pak bedank ik hem voor alle afleiding. Hij wenst me veel sterkte toe. (Overigens is zijn echte naam Roel Vankerckhoven, later opgezocht.)
Met Roel Vankerckhoven
Daarna loop ik de zaal uit en wacht ik op de cast van Annie. Het duurt lang. Toch blijf ik wachten. Bij elk castlid wordt er geklapt als deze naar buiten komt. Het ensemble sla ik vaak over als ik er niemand van ken, omdat deze met meerdere tegelijk komen. Als eerste ga ik op de foto met Cindy. Daarna met Joey, Gerrie, Maike en Tony.
Met Cindy Bell (Lily Waldorf)
Met Joey Schalker (Haantje Hannigan)
Met Gerrie van der Klei (Miss Hannigan)
Met Maike Boerdam (Grace)
Met Tony Neef (Daddy Warbucks)
De kinderen heb ik overgeslagen, ze waren veel te druk en werden opgezogen in alle andere kinderen die in de musical hebben gespeeld. Ik besloot naar huis te gaan. In de auto geniet ik na. De foto van Roel was speciaal en onverwachts. Voor mij een heel belangrijk iemand. De foto met Maike was er ook een die ik heel graag wou. Ze acteert goed en ze zingt fantastisch, daar blijf ik me over verbazen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten