Chantal Janzen

Vandaag is het precies een jaar geleden. 29 juli. Een van de beste dagen van mijn leven, de ontmoeting met Chantal Janzen. Samen op de foto en een handtekening. Ze nam voor iedereen echt de tijd. Hoeveel pijn ik die dag ook had, ik genoot en de hele dag kon niet meer stuk.

Eigenlijk begon het allemaal 19 maart 2008. De dag dat ik naar mijn eerste musical ging, 'Tarzan.' We zaten in de afasloge aan de rechterkant. De spot ging aan. Ik zat er half in en Chantal liep het gangpad in. Ze stond gewoon te wachten totdat ze op mocht, naast me! Ruim 10 minuten heb ik alleen maar: 'Chantal Janzen, Chantal Janzen, Chantal Janzen' uitgesproken. Meer kreeg ik op dat moment niet uit mijn mond, ik was zo overdonderd en blij. Vanaf dat moment was ik verkocht. Het was de eerste musicalspeelster die ik herkende en waarvan ik de naam wist.

Na het geweldige 1e gedeelte en de pauze kwamen we terug in de zaal. In plaats van dat de musical doorging kwam Chantal Janzen oplopen. Ze vertelde dat Ron Link zich geblesseerd had (later bleek het een gebroken hand). Dat hij wel door wilde spelen maar gewoon echt niet kon. Hij was lijkbleek en kon nauwelijks op zijn benen staan van de pijn. Hoe vervelend het nieuws ook was, Chantal maakte er wel een praatje van met een grapje ertussen. Ik was helemaal hoteldebotel in de auto naar huis, Chantal had maar een paar stappen van me af gestaan!

Voordat we de 2e keer gingen heb ik heel veel filmpjes op internet van Chantal gekeken, ook zette ik vaak de muziek van Tarzan op. Bij de 2e keer hadden we daarom ook de cd gekocht, deze heb ik helemaal grijs gedraaid.

Sindsdien is het fan zijn eigenlijk steeds een beetje erger geworden. Hoe ouder ik werd hoe grappiger en leuker ik haar eigenlijk vond. Wekelijks kijk ik filmpjes. Als er iets op tv is met Chantal moet ik het per se kijken. Ook toen ik pijn kreeg maakte ze me altijd aan het lachen. Ze was er gewoon, ook al was, en is ze daar nog steeds zelf niet van bewust.

Toen ik vorig jaar een foto bemachtigde had ik daarom echt het gevoel alsof mijn leven compleet was. De vrouw die me zo vaak opvrolijkt en blij maakt. Waarvan ik altijd kan genieten. Het was geweldig. En hoewel ze dit waarschijnlijk nooit gaat lezen wil ik haar toch bedanken voor alles. Ze is een topvrouw en dat blijft ze!