Rond februari lag het huis vol met boeken van het reisbureau. Mijn ouders wilden in de meivakantie naar Turkije. Ik was niet enthousiast, maar met vele aandringen bekeek ik toch wat hotels. Ik had de keuze om mee te gaan of niet. Een lastige keuze. Ik was toe aan zon en vakantie, maar ik zag erg op tegen de vliegreis. Ik kan geen 5 minuten stilzitten zonder extra pijn te krijgen, hoe moet dat dan zijn met 4 uur lang in een vliegtuig met weinig beweegruimte? Ik gaf uiteindelijk laat aan dat ik niet meewilde, een lastige beslissing. Mijn moeder vond het te laat en wilde toch gaan boeken, ik werd verplicht om mee te gaan. ‘Alsof ik je zo beroerd alleen thuis laat!’
Begin maart zaten we bij het reisbureau. Ik had een lijstje gemaakt met hotels die me dan wel oké leken. Alles werd afgekeurd. Het zat vol, of boven het budget. Uiteindelijk moesten we dus ook nog een ander hotel gaan zoeken. Op het moment dat er echt geboekt gaat worden trek ik het niet meer. Ik sta op en ik ga naar buiten, huilend. Daar sta je dan. Midden in je dorp, tranen, ook nog moeilijk lopen en in een drukke straat vol winkels. Ik blijf wachten bij de auto. Uiteindelijk komen mijn ouders naar buiten, ze hebben nog niet geboekt.
Thuis aangekomen bespreken we alles overnieuw. Een lijst met dingen waarom ik niet mee wil naar Turkije. Uiteindelijk besluiten we dan toch niet naar Turkije te gaan, maar gewoon één weekje in Nederland te verblijven in de zomer. Voor mij een beter gevoel. Niet te ver van huis, meer eigen spullen mee en er kan ook nog een vriendin mee. Mijn moeder stelt meteen een lotgenootje voor, ook ik had dat zelf al in gedachten. Fijn! Eindelijk geen vakantie waarbij ik mezelf moet vermaken.
De week daarna ga ik opzoek naar leuke huisjes om in te verblijven. Uiteindelijk kom ik op de site van Landal. Een park op de Veluwe heeft alles, ideaal voor mij. Kleine stukjes fietsen of lopen naar het zwembad of de winkel, mijn eigen vrijheid. We boeken een huisje en vanaf dat moment heb ik echt zin. Even weg van huis, genieten. Nu nog hopen op mooi weer!
Aan het einde van de vakantie hoop ik mee te kunnen helpen met jeugdvakantiewerk, net als de afgelopen 3 jaar. Dit is een week vol activiteiten voor de kinderen van de basisschool. Van bingo tot knutselmiddag en kamperen. Ik vind het altijd erg gezellig en leuk. Hopen dat mijn lichaam dat dit jaar weer toelaat.
De rest van de vakantie zal ik veel uitrusten en zal ik 2x per week mijn fysiotherapie moeten doen. Daarnaast wil ik wat uitstapjes gaan maken. Ik heb vrienden verspreidt over heel Nederland, de zomer is ideaal om ze eindelijk weer een keer te zien. Leuke dingen doen, weer lekker genieten. Geen gezeur over naar school gaan, geen mensen die oordelen over dat ik leuke dingen ga doen. Gewoon even helemaal VRIJ!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten