Als ik wakker word uit bed. Kort daarna naar beneden, ik zet muziek op van de musical Petticoat. Lekker meezingen, even genieten. Ik ken alles, hoe het gezegd wordt, de timing, alles. Sommige zinnen raken me, of betekenen wat voor me. Dat vind ik iets moois van musical. Altijd herken je wel iets van jezelf.
Aan het begin van de middag op zoek naar paracetamol. Ik ben moe en ik heb veel extra pijn. Waarschijnlijk door de stress van de afgelopen dagen. Nadat ik de paracetamol gevonden had ga ik op Youtube. Ik kijk filmpjes van Chantal Janzen, ook dit vrolijkt me op. Chantal Janzen maakt me altijd aan het lachen.
Halverwege de middag ga ik naar de fysiotherapie. Ik leg mijn fysiotherapeut uit wat er aan de hand is en waarom ik maar één keer ga deze week. Ze begrijpt het en ze complimenteert me dat ik eindelijk mijn grens een keer aan heb. Zo ervaar ik het niet. Fysio overslaan is achteruit gaan. Ze kijkt nog even naar mijn voet omdat ik steeds pijnscheuten heb als ik hem beweeg. Niks aan te zien, daarna aan de slag. We doen het vandaag iets anders. We beginnen op de loopband omdat ik het eng vindt, zo heb ik de controle en staat er sowieso iemand naast me. Uiteindelijk lukt het lopen/strompelen redelijk en ga ik alleen door met de rest van mijn oefeningen. Als ik klaar ben, ben ik uiteindelijk toch best trots. Weer een angst overwonnen.
's Avonds veel twitteren en whatsappen. Als ik naar de avond terugkijk heb ik eigenlijk geen idee wat ik nou precies gedaan heb. Tegen twaalf uur loop ik naar beneden om nog wat te drinken. Daarna maak ik me klaar en ga ik naar bed. Ik ben moe en eigenlijk is het weer te laat geworden. Ik moet flink bijtanken, ik heb het nodig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten