Mijn ouders hebben een eigen bedrijf. Ik verdiende er altijd wat
bij. Toen ik ziek werd was het daarom wel handig. Als het niet ging kon
ik eerder naar huis of kwam ik helemaal niet. Uiteindelijk heb ik alleen
maar een paar uurtjes in mijn vakanties gemaakt, in gewone schoolweken
lukte het me niet. Elke maand gaat er meer geld uit dan dat er
binnenkomt. Erg rustgevend is het niet, eerder stress verwekkend.
Als kind wilde ik altijd een hele drukke toekomst. Als
ik 16 werd zou ik bij de Efteling gaan werken. Daarna zou ik een
acterende, schrijvende schooljuffrouw worden, met een gitaar voor de
klas. Later heb ik het acteren maar weggelaten. En toen ik mezelf gitaar
leerde spelen en ontdekte dat ik te kleine vingers had om de akkoorden
te pakken heb ik dat ook maar van mijn lijstje geschrapt. Uiteindelijk
zou ik dus maar twee dingen gaan doen. Schrijven en juffrouw worden.
Aan het begin van het schooljaar begonnen we op school
met het zoeken naar een opleiding. Voor mij makkelijk te kiezen: de
pabo. Toen wees een vriendin me erop: ''Kan je dat wel?'' ''Ik kan alles
toch? Niks aan de hand!'' ''En als het nou weer slechter gaat?'' Ze
opende mijn ogen. Schooljuffrouw is een redelijk zwaar beroep. Veel
overuren, altijd 30 rumoerige kinderen om je heen, steeds meer
verzorging, opvoeden. Hoe lang ga ik dat volhouden totdat ik voor de
klas instort?
En toen gebeurde het. Ik ging achteruit. Iets waar ik
eigenlijk niet van had gedacht dat dat ooit nog zou gebeuren. Oke, nogal
simpel om te denken dat de pijn nooit meer zou verergeren, dat is waar.
Maar vanaf toen sloeg de paniek toe, wat als ik weer iets weg moet
strepen van mijn 'drukke toekomstdroom?' Wat nou als mijn lichaam het
echt niet aankan? Kan IK dat wel aan?
Sterkte, hopelijk vinden ze een oplossing voor je ziekte.
BeantwoordenVerwijderenKnuff, Alisha.