Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Mijn weerstand blijft verschrikkelijk laag en daardoor ben ik vatbaar voor alle virusjes die in de lucht hangen. Al wekenlang ben ik niet lekker en afgelopen week zette het weer door. Een fikse verkoudheid zorgde ervoor dat mijn leven weer op z'n kop ging staan. Elke hoestbui zorgde voor een pijnaanval en uiteindelijk lag ik meer op de bank van de pijn dan van de verkoudheid zelf. Normaal lopen lukte niet meer en ook op de trap moest ik weer bijstappen.
'Niet weer...' Dat was mijn allereerste gedachte. De angst voor weer zo'n ellendige terugval was groot. Ik wilde niet weer 1 jaar thuis zitten, niet weer blijven zitten, niet weer alle leuke dingen moeten opgeven. Maar tegelijkertijd voelde ik mijn spieren in een hard tempo steeds verder afzwakken, en uiteindelijk kon ik alleen maar huilen. Verdrietig omdat ik eindelijk het 'gewone' leven weer geproefd had en nooit meer terug wilde. Boos, omdat ik in mijn ogen weer 'gefaald' had. Maar ik was vooral heel bang dat het weer echt zo erg zou zijn en het niet zomaar op te lossen was.
Terecht was mijn boosheid en angst echter niet. Qua verkoudheid knapte ik weer een beetje op en uiteindelijk durfde ik weer te oefenen met lopen. Het kostte me een paar uur, maar uiteindelijk lukte het me om weer gewoon te lopen op sokken. Op schoenen ging het nog niet helemaal goed en maakte ik nog rare stapjes, maar desalniettemin zag het er al een stuk beter uit. Ook traplopen ging na een tijdje oefenen weer oké.
Mijn angst werd geen werkelijkheid. Het was maar een kleine terugval en dat kan ik aan. Ik maak stapjes en ik laat het leven me echt niet zomaar nog een keer afnemen. Misschien gaat alles nog niet helemaal zo goed als eerst en moeten mijn spieren weer hard trainen om weer zo sterk te worden als voor deze terugval, maar dat gaat me lukken. Binnen de kortste keren is fietsen naar school weer een eitje in plaats van een grote opgave!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten