Terug naar huis

Afgelopen vrijdag had ik mijn afscheid in de Hoogstraat. Na een periode van 8 weken intern was het tijd om terug te gaan naar huis. Aan de ene kant is dat natuurlijk heel fijn, maar aan de andere kant vond ik het ook wel een beetje eng. Terug naar de 'echte' wereld. Terug naar school, naar de plek waar je alles weer zelf moet doen. Zij geloven dat ik het aankan, ik twijfel nog een beetje. Ik ben erg bang voor een terugval.

Op de jeugdafdeling is er het ritueel dat als je afscheid neemt je op de tafel moet. Een medewerker doet een afscheidspraatje en je krijgt een kaart (in mijn geval een boekje) waar iedereen iets in kan schrijven. Op de tafel staan is voor de meeste revalidanten niet het leukste om te doen, zo ook voor mij. Ik hou er niet van om helemaal in het middelpunt van de belangstelling te staan en op dat moment sta je dat natuurlijk juist wel.

De verpleegkundige van mijn eerste dag was ook de verpleegkundige die mijn afscheidspraatje deed. Het was de eerste persoon die vertrouwen naar me uitstraalde en ook meteen de eerste persoon die ik daar in vertrouwen heb genomen. Eigenlijk vond ik het dus wel prettig dat zij het deed. Toen het afscheid afgelopen was concludeerde ik dat op de tafel staan iets minder rampzalig was dan dat ik me had voorgesteld, het viel eigenlijk best wel mee!

In de afgelopen 8 weken heb ik ontzettend veel geleerd. Fysiek heb ik flinke stappen vooruit gedaan waardoor ik nu weer kan lopen, traplopen, rennen, fietsen, skeeleren, springen, schrijven, potjes en flesjes opendraaien en ga zo maar door. Mentaal heb ik iets meer vrede met de pijn die ik heb, ik weet hoe ik mezelf rustig kan krijgen als ik in de stress ben geschoten (uitvoeren is nog wel een puntje), ik heb geleerd mijn eigen keuzes te maken en ik denk naar mijn gevoel toch een beetje positiever dan ik eerst deed. Ik heb vooral veel inzichten in mezelf gekregen. Ik weet dat ik er nog lang niet, maar de eerste stappen zijn gezet.

Ik heb geleerd dat je overal je eigen plekje kan creëren en je daardoor ergens veilig kan voelen. Op mijn kamer kreeg ik het besef dat zelfs in de rottigste momenten van je leven, er ook hele mooie dingen bestaan. Een van de avonden zat ik te huilen in de vensterbank en daardoor kon ik over heel Utrecht heen kijken. Heel lang heb ik daar gezeten en uiteindelijk zag ik de zon ondergaan en dat maakte meteen mijn hele dag weer goed. Ook de avonden daarna ben ik het gaan bekijken en daarmee werd het echt mijn momentje van de dag. Wat een prachtig uitzicht was dat!

Mijn plekje

Het uitzicht met zonsondergang

De muur op mijn kamer

Volgende week ga ik na meer dan één jaar weer een keer naar school. 3 uur lang. Ik vind het best een beetje spannend, ik ben benieuwd of het schooljaar nog haalbaar is, hoe het in mijn klas is en of hoeveel energie het gaat kosten. Maar ik heb er vooral ontzettend veel zin in, eindelijk weer naar normaal!

En zoals mijn fysiotherapeut altijd tegen me zei: 'Je kan veel meer dan je denkt, als je maar in jezelf gelooft.'