Terugval

De weken na mijn opname was ik voorbereid op een terugval van de pijn, deze kwam niet. Langzaam kreeg ik steeds meer vertrouwen in mijn lichaam en uiteindelijk begon ik te geloven dat het weer echt goed met me ging en dat die terugval niet zou komen. Enkele dagen daarna gebeurde het toch, die terugval waar ik zó bang voor was, waar ik wekenlang op voorbereid was, en toen ik dat even niet was... bam.

Het was een harde klap en even was ik helemaal uit het veld geslagen. Niet alweer. Ik zag alles alweer in mijn hoofd voorbij gaan. Weer niet over naar mijn examenjaar, niet werken deze zomer, geen leuke dingen kunnen doen en weer wekenlang aan de bank gekluisterd. Dat kon ik niet weer aan, niet nu ik eindelijk weer iets geproefd had van het normale leven.

Ik werd aangesproken door docenten op school, ze maakten zich zorgen toen ze zagen dat ik weer strompelde. Ik voelde niet meer goed wat ik met mijn voeten deed doordat ze steeds slapend aanvoelde. Urenlang heb ik geoefend totdat ik het lopen weer onder de knie kreeg en dat lukte me. Gelukkig maar, want ik heb nog genoeg leuke plannen voor deze wereld. :)

Ondanks dat het nu weer goed gaat heeft het toch weer heel wat indruk gemaakt. Het laat me zien hoe onvoorspelbaar het hele leven is en dat ik niet meteen te hard van stapel moet lopen. Het gaat goed en dat wil ik graag zo houden. Desalniettemin heb ik ook geleerd dat ik veel sterker ben dan ik zelf denk, ik heb mezelf hieruit gehaald en weer terug op de rit gekregen en daar ben ik hartstikke trots op!