Ik krijg het naar school gaan maar niet goed onder de knie en ik snap niet waarom het fout blijft gaan. De vermoeidheid en de concentratie werken absoluut niet mee en ondertussen loop ik alweer zo'n 10 hoofdstukken achter in het nieuwe schooljaar, laat staan als ik alles van 4 havo er nog bij op zou tellen. Ik probeer rustig te blijven onder de omstandigheden. 'Ik kan het wel, maar mijn lichaam wil niet meewerken.' Ik heb te veel pijn en ik ben te moe om me goed te kunnen concentreren. Maar in hoeverre kunnen we daar nu nog op inkorten?
Tientallen planningen zijn vooraf gegaan, maar elke planning die ik maakte was onhaalbaar, hoe weinig werk er ook instond. Na een schooldag is mijn energie voor die dag op. Er is veel te veel te doen en voor te bereiden, met de dag stijgt de hoeveelheid stress.
Mijn lichaam voelt steeds zwaarder en ik merk dat ik kracht in mijn armen en benen verlies. Het gaat de verkeerde kant op op het verkeerde moment en ik heb geen idee hoe ik erger kan voorkomen. Aankomende maandag heb ik twee herkansingen. Dat levert nog meer stress op, nog meer pijn, nog minder slaap, nog minder concentratie en daarmee weer nog meer stress. Het is een vicieuze cirkel die ik maar niet doorbroken krijg.
Begin van deze week was het op. Het lukte me niet meer om door te gaan. Met heel veel moeite ging ik na mijn schooldag liggen en heb ik de rest van de dag eigenlijk niks meer gedaan. Het is confronterend dat mijn lichaam nog altijd een grote spelbreker is in veel dingen, terwijl het voor iedereen zo goed lijkt te gaan.
Het voelt niet goed om te gaan liggen, herinneringen. 10 maanden lang heb ik zo gelegen, dag in en dag uit. Vandaag is het pas dag 3, veel rust en soms afwisselen met rustige activiteiten. Gillend gek word ik ervan, hoe heb ik dit ooit 10 maanden lang vol kunnen houden?
Ik pieker veel. Is het een echte terugval of ligt het aan alle stress en gaat het weer beter na de herkansingen? Zou ik weer zo lang thuis moeten zitten straks? Haal ik het schooljaar nu wel? Het houdt niet op in mijn hoofd en de ergste worst-case-scenario's zijn al lang langs geweest in mijn hoofd. Het lost niks op en het is ook niet helpend en daarom probeer het zoveel mogelijk los te laten. Voor nu heb ik weinig keuze en is het gewoon rusten, een beetje proberen te leren, afwachten of het vanzelf beter wordt en er het beste ervan maken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten