Sollicitatie

Een hele lange tijd heb ik de behoefte om mijn eigen geld te verdienen, niet afhankelijk te hoeven zijn van andermans geld voor uitstapjes, maar ook zelf iets te kunnen ondernemen. Dagenlang heb ik op internet gezocht voor baantjes die me misschien wel zouden lukken, maar het enige wat ik echt aan zou kunnen was enquêtes invullen op de computer. Die gedachte maakte me verdrietig. Ik wilde zo graag, maar wat ik ook bedacht, het lukte me niet.

Tijdens mijn revalidatietraject veranderde er al snel dingen en elke week had ik steeds meer vertrouwen in dat het wel weer goed zou komen. Dat ik binnenkort weer hele dagen naar school kon en misschien zelfs een bijbaantje kon nemen voor in de vakantie en weekenden. Ik heb er daarom ook flink wat gesprekken over gehad, want onzeker was ik zeker. Zou mijn lichaam een hele dag werken wel aankunnen?

Zowel de therapeuten als ik geloven dat ik het aankan. Toch twijfelde ik even toen er sollicitaties van de Efteling langskwamen in mijn eerste week dat ik thuis was. Het enige wat ik hoefde te doen was de stap te zetten om verder terug te gaan in het gewone leven. Iets wat, ondanks dat ik weet dat ik het kan, toch wel een beetje spannend is. Na er een nachtje over geslapen te hebben besloot ik om het toch gewoon te doen, al heel lang heb ik het idee om bij de Efteling te werken, dit is wat ik wil en ik moet niks me laten remmen!

Na twee weken gewacht te hebben kreeg ik op een dinsdagmiddag een mail dat ik uitgenodigd was voor een sollicitatiegesprek. De maandagavond daarop was het moment dat ik moest knallen. Met een groep moest je langs een aantal plekken langs waar je informatie kreeg over het werken. Als laatst had ik het daadwerkelijke sollicitatiegesprek. Ik was vooral zenuwachtig dat ik moest vertellen dat ik niet volledige dagen kon werken, dit omdat ik bang was daardoor afgewezen te worden. Maar ze reageerde goed en er werd meteen gesproken over halve dagen, waardoor die angst in ieder geval wat afzwakte.

Ik was erg onzeker over de uitslag, maar uiteindelijk concludeerde ik dat als ik niet aangenomen werd, ik wel een hele leuke, gezellige avond heb gehad en veel nieuwe mensen heb leren kennen en daarmee had ik een tevreden gevoel.

Maandag 31 maart kreeg ik een mailtje dat ik AANGENOMEN was! Ik kon mijn geluk niet op. Ik heb een aantal jaar moeten wachten totdat ik oud genoeg was, toen leek mijn gezondheid roet in het eten te gooien en toen was het opeens gelukt! Het gaf een behoorlijke boost voor mijn zelfvertrouwen en als ik er aan denk word ik meteen ontzettend vrolijk. Weer een stapje in de goede richting, terug naar het normale leven!