De hele ochtend doe ik rustig aan, ik ben nog steeds heel moe en ik wil mijn energie niet verspillen. Uiteindelijk loop ik naar de bushalte. Ik merk dat ik steeds moeilijker loop. In mijn ene voet heb ik pijnscheuten zodra ik hem beweeg, de andere is overbelast omdat ik daar constant op leun. Het is niet handig en ik begin me mateloos te irriteren.
Als de bus aankomt stap ik in. Zo'n kwartier later stap ik weer uit. Het waait hard, ik ben mijn jas vergeten. Ik loop het stuk naar mijn school toe, ik ben vroeg. Ik besluit om door te lopen naar de herdenkingsplek. Daar schrijf ik op een papiertje een gedicht voor hem, ik leg het bij de andere. Nu is het goed.
Daarna loop ik door naar de aula en ik ga zitten. Als iedereen er is wordt het doodstil. Een aantal familieleden komen erbij zitten en dan beginnen we. Aan het einde blijft het stil. Uiteindelijk staat iedereen op en loopt naar buiten. Buiten de aula valt er een last van mijn schouders, lucht. Het was erg heftig, maar een hele mooie herdenking. En dat verdient hij.
Buiten even wachten, daarna word ik opgehaald. Ik heb veel pijn, het kost me ook lichamelijk erg veel. Thuis aangekomen bel ik even met een vriendin. We hebben even een goed gesprek over positief zijn en ziekte, het doet me goed. Aan het einde van de dag heb ik toch weer een huilbui. Alles van de afgelopen week komt er even uit. Uiteindelijk open ik mijn 'doosje vol fijne herinneringen' om me op te vrolijken. Veel dingen die ik bewaar van vroeger. Zo zit er bijvoorbeeld het kaartje van de eerste busreis in mijn eentje in. Dingen met goede herinneringen, uiteindelijk heb ik weer een lach op mijn gezicht.
Om iets na twaalven lig ik in bed, ik ben moe. Morgen fysiotherapie, ik hoop dat mijn fysiotherapeut begrijpt dat ik deze week maar één keer ben gekomen. Ik denk het wel. Ik denk terug aan deze dag. Een traan en een lach. Het was toch wel mooi.
Rust zacht
†
Geen opmerkingen:
Een reactie posten