Blog Hoezo Anders: Zelfbeeld

Steeds opnieuw beginnen met dit blog. Dan is het te persoonlijk, dan onzin, dan te oppervlakkig. Het is nooit goed. Een typisch voorbeeld van mijn zelfbeeld. Het is nooit, maar dan ook nooit goed genoeg. 
Ik ben ontzettend perfectionistisch. Ik wil alles perfect, anders is het niet goed. Ik wil dus iets wat niet mogelijk is, je kan niet altijd alles goed doen. En als ik dan eindelijk ergens wél tevreden mee ben, is er altijd wel iemand die het volledig afkraakt. Het is dus eigenlijk nooit goed. Niet voor mij of voor een ander. Is dat eerlijk? Nee. Toch gebeurt het, en ik ben vast niet de enige.


Ik heb tot nu toe veel fouten gemaakt in mijn 15-jarige leventje. Op sommige dingen ben ik alles behalve trots en kan ik me nu, zoveel jaren later, nog steeds ontzettend boos om maken. Voor die fouten, was ik altijd een vrolijk meisje. Nu ben ik een pessimist met een heel laag zelfbeeld. Ik durf geen keuzes meer te maken, omdat ik bang ben dat ik het verkeerde kies en het fout gaat. Ik raak in paniek en op dat moment gaat alles juist helemaal fout, faalangst. Daarnaast vind ik het eng als ik ook maar dreig met iets goed te doen. Ook dan raak ik in paniek, slaagangst. Dus wat ik ook doe, altijd komt er een angst te voorschijn. En angst is niet goed, toch?

Ik krijg vaak complimentjes. Zo vinden mensen dat ik heel goed kan schrijven. Ik ben het er niet mee eens. Alles wat ik schrijf is maar een schets, een schetsje van het echte werk wat ik nooit maak. Vind ik het dan echt zo slecht? Nee, ik vind het gewoon. Het is niet goed, het is niet slecht. Het is gewoon gemiddeld.

De laatste tijd gaat het niet zo goed met me. Ook hierom krijg ik complimentjes. 'Wat blijf je positief ondanks je omstandigheden.' 'Wat ga je er goed mee om.' 'Wat goed van je dat je alles probeert mee te doen.' Vraag het aan mijn lotgenoten en je weet dat dit allemaal niet waar is. Voor de mensen die er niks vanaf weten en er geen verstand van hebben ga ik er goed mee om. Ik blijf maar doorgaan en doorgaan totdat ik letterlijk instort. Wordt dat nou echt 'goed' genoemd? Grappig, het is namelijk niet echt goed voor mijn lichaam. Complimentjes die lief bedoeld zijn, maar die niet de waarheid spreken. Zodra ik het uitleg wordt er gezegd dat ik mezelf niet zo omlaag moet praten. Maar is dat echt omlaag praten? Ik zie het meer als niet ontkennen dat ik het écht fout doe.

Doe ik dan echt alles fout voor mijn gevoel? Nee. Al enige tijd ben ik bezig om van alles aan mezelf te veranderen. Onder andere mijn zelfbeeld. Ik ben klaar met mezelf afkraken, het heeft lang genoeg geduurd. Tijd voor wat vrolijkheid. Het gaat in kleine stapjes vooruit. Steeds vaker heb ik vlagen dat ik positief over mezelf kan praten, het is goed. Met snelheid heb je al gauw slordigheid, dan is de kans groter dat ik snel weer terug val in mijn oude gewoonte.

Hoe moeilijk het ook is, het komt goed. Ik kan het. En als ik het kan, dan kan iedereen het. Ik ben immers maar ik. Ik ben niet geweldig, maar ik ben goed zoals ik ben. En dat zal ik blijven, ongeacht wat ik, of een ander van me denkt.