Als ik wakker word begin ik te tellen, ik heb zo'n 4 uurtjes geslapen, we gaan al vooruit. Dan ga ik opschieten, ik kan precies één uur eerder op school zijn dan gepland. Als ik naar de bushalte loop heb ik het gevoel dat ik te laat kom, ik probeer door te lopen zover dat lukt.
Ik heb de bus gehaald. Daarna de les in. Wiskunde, de les die ik met die jongen had. Normaal zat hij midden in de klas, hij was altijd aanwezig. Op zijn plek staat nu een mooie kaars, een stilte. De docent begint erover. Een groot deel van het uur praten we over hem, over zelfmoord zelf. Het is zo heftig, zo dichtbij. Ondanks dat niemand er zin in heeft beginnen we uiteindelijk toch met de les.
Na de les ga ik naar huis. Ik praat kort met een docente over hoe het met me gaat, uiteindelijk moet ik haasten voor de bus. Enigszins probeer ik te rennen, onmogelijk als je al nauwelijks kan lopen. Dan geef ik het op en loop ik rustig door, die bus is toch al weg.
Als ik thuiskom even rusten, daarna ga ik kort aan de slag voor 'Touw In Eigen Handen.' Er zitten een aantal fouten in het forum. Ook staan we met een stukje op 'Op Eigen Benen.' Dit stukje is hier te lezen.
Daarna ga ik weer op de bank liggen, ik zet de film 'Annie' op. Uiteindelijk val ik in slaap. Een paar minuten later ben ik weer wakker en erg chagrijnig, mijn broer is thuis gekomen en ik werd wakker van het lawaai van de deur. Een tijdje later komen er nog meer mensen thuis. Weer even later gaan we eten.
's Avonds ben ik veel aan het whatsappen, ook heb ik wat gesprekken op twitter. Halverwege de avond is het voor mij echt klaar, ik trek het niet meer. Er komen tranen, heel veel tranen. Als ik weer rustig ben lees ik een complimentje op twitter. Iemand die mijn blog leest en niet meer kan stoppen, het doet me goed.
Aan het einde van de avond ga ik douchen, hopelijk helpt de warmte tegen de pijn, dan kan ik misschien sneller slapen. Ik douche zittend en dit is de 1e keer dat ik dan geen zeep in mijn oog krijg. Ik maak er grapjes over samen met anderen: 'Je hebt een nieuw hoogtepunt in je leven bereikt!' Uiteindelijk lachen, fijn dat mensen humor hebben.
Daarna ga ik slapen. Morgen weer een heftige dag voor de boeg, de herdenking op school van die jongen. Hopelijk is het mooi, dat verdient hij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten