Ondanks alles heb ik deze nacht toch nog een beetje geslapen. Halverwege de ochtend loop ik naar de bushalte, één uurtje school, daarna weer naar huis. Ik ben erg moe en ik sta op instorten.
's Middags op de bank, dan avondeten. Daarna verhuis ik naar boven en ga ik op mijn moeders bed liggen. Ik heb ontzettend veel pijn en ik ben moe, eigenlijk hoop ik dat ik eventjes kan slapen. Gisteren de hele dag naar school was te lang, veel te lang. Ik vind het lastig met wat er nu allemaal gebeurd. Ik wil het verdriet delen, maar ook niet heel veel extra pijn lijden. Ik moet het evenwicht zien te vinden. Nadat ik daarover heb nagedacht hoor ik buiten mijn buurjongetje van de glijbaan af roetsjen, hij schatert van het lachen. Op dat moment vergeet ik even alles, ik geniet van zijn plezier.
's Avonds luister ik muziek, ondertussen lees ik het condoleanceregister op de schoolsite. Een brok in mijn keel. Zoveel mensen die hem missen, zoveel mooie woorden. Daarna sluit ik af en ga ik naar bed. In bed ben ik klaarwakker. Ik pieker en ik heb veel pijn. Ik stap uit bed om eventjes te bewegen, daarna ga ik weer terug liggen. Hopelijk slaap ik toch nog een beetje. Ik heb het zo hard nodig, juist nu.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten