Ik ben vroeg wakker, een nacht met weinig slaap met een andere reden dan normaal. Het is zo onwerkelijk, zo dichtbij. Na lang nadenken besluit ik tegen mijn planning in vandaag naar school te gaan. Het is toch een klasgenoot en het voelt niet goed om in mijn eentje thuis te zitten.
Omdat ik te lang heb nagedacht moet ik opschieten. Ik heb geen vervoer naar school, dus ik hoop dat de buren thuis zijn. Als ik aanbel wordt er niet open gedaan. Ik ga meerdere huizen in de straat af, ik moet op school komen, en de bushalte is ver lopen. Niemand is thuis. Uiteindelijk loop ik naar de bushalte, in zo'n snel mogelijk tempo. De bus is weg, 2 minuten te laat. Was ik nu maar gezond.
Ik ga zitten bij de bushalte. Ik voel het verdriet van de fietsers die langsfietsen, sommige huilen. Het pakt je vast en het laat je niet los. Ondertussen begin ik te zingen, liedjes die bij dit gevoel passen. Uiteindelijk komt de bus aanrijden, hij is te laat. Nu is de kans dat ik toch nog op tijd op school ben helemaal weg. Ik baal ervan, een slechte dag om te laat op school te komen.
Als ik de school binnen kom voel je meteen de leegte. Ik haal een briefje en loop naar het lokaal. Ik kom tegelijk aanlopen met twee klasgenoten, we mogen nog naar binnen. Daar is het stil. Meerdere huilen, er wordt gesproken over wat er is gebeurd. Het is bevestigd dat het zelfmoord was. Iedereen heeft vragen, er zijn geen antwoorden.
Omdat het zo stil is in de school hou ik het lang vol. Ik vind het fijn om op school te zijn, verdriet delen. Dingen meekrijgen. Ik zou er niet aan moeten denken om nu alleen thuis op de bank te moeten liggen, daar is het te heftig voor. We krijgen geen les en ook meerdere docenten zie ik huilen. Bij Nederlands mogen we verhalen en gedichten over hem schrijven, sommige doen dat. Anderen blijven stil. Weer anderen vertellen het hardop en schrijven het niet op.
Het laatste uur lopen we naar het park, even ontvluchten, frisse lucht. Daarna loop ik naar de bushalte en ga ik naar huis. De verbondenheid op school was te voelen, er was een mooi gedenkhoekje in de kuil. Helaas ook veel respectloze reacties gehoord. Alleen maar van de onderbouw. Je merkte het verschil ook in de pauzes. De pauze van de onderbouw was lawaaierig, die van de bovenbouw was vrijwel stil. Iedereen had verdriet, iedereen was geraakt. Of je hem nou wel of niet goed kende.
Thuis blijf ik ermee bezig, ook ben ik helemaal opgebrand. Toch was het goed dat ik erbij was. 's Avonds merk ik dat mijn lichaam het niet aankon. Twee hele heftige stressdagen en 4 lesuren naar school, het was de veel. Mijn lichaam laat dat duidelijk merken. Uiteindelijk ga ik toch proberen te slapen, mijn lichaam heeft het nodig. En hard ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten