Een hele slechte nacht. Ik ben moe. Toch wil ik graag een uurtje naar school, ik heb meer energie dan normaal. Als ik beneden kom ligt er een envelop, er zit een kaart in, vol glitters. Van kaarten word ik vrolijk, weer even een lach op mijn gezicht.
Als ik één uurtje naar school ga valt de les uit. Toch blijf ik op school, even gezellig kletsen met vriendinnen. Ik ben weer doodop als ik naar huis ga. Als ik thuis ben ga ik meteen weer op de bank liggen, dit was te veel. 2 uur later besluit ik morgen thuis te blijven. De pijn en moeheid is weer hard gestegen, het gaat niet.
Aan het begin van de avond is mijn stem heel zacht en pieperig, te veel pijn. Mijn moeder vraagt iets en praat er daarna doorheen. Mijn stem is onhoorbaar. Als ze boos wordt omdat ik geen antwoord geef barst ik in tranen uit. Praten kost te veel energie, energie die ik niet heb. Op dat moment kwam ze erachter dat ik wél antwoord had gegeven, maar niet hard genoeg. Ik begrijp het wel, maar het is zo lastig.
's Avonds neem ik een paar happen van mijn moeders pizza, daarna ben ik weer te misselijk en ga ik weer terug op de bank liggen. Waar is de energie gebleven die ik vanochtend had? De rest van de avond blijf ik liggen, morgen een dagje rust. Dit was weer duidelijk te veel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten