's Middags tekenen. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet kan, of nouja. Dat dacht ik. Ik begon met een konijntje, deze ging redelijk. De eerste tekening in mijn 15-jarige leven waarbij je zag wat het was, ik ben er blij om.
Daarna begon ik met winnie the pooh. Een groot deel van het lijf lukte maar het hoofd kreeg ik maar niet voor elkaar. Ik wou opgeven. Toch haalde iemand me over om dat niet te doen en geduldig te zijn. Na nog een tijd doorgaan lukte het me. Zo leerde ik vandaag dat als je geduld hebt en genoeg doorzettingsvermogen je heel veel dingen kan. Iets waarvan ik zeker weet dat het me vaker gaat helpen.
Als ik stop met tekenen gaan we eten, ik heb honger en eet veel. Daarna zoek ik leuke armbandjes voor me op het internet. Maar alle armbandjes die ik leuk vind worden niet in Nederland verkocht.
De film 'Annie' komt op televisie, voor de musical willen we binnenkort kaartjes gaan kopen. Ik heb de film nooit gezien en ben benieuwd. Ondertussen veel whatsappen, ik ben vrolijk. Heel eventjes heb ik geen pijn, maar al snel veranderd dat weer.
Na de film zet ik muziek op mijn usb-stick. Daarna naar boven, ook in de badkamer whatsapp ik nog even. Ik heb energie voor 100. In bed kijk ik terug op de dag. Weinig pijn, druk, vrolijk. Zo willen we het zien. Een mooie start van de vakantie. Daarna besluit ik mijn blog te schrijven, energie genoeg. Dat dacht ik tenminste, halverwege beginnen mijn ogen toch weer dicht te vallen. Opnieuw hopen, hopen op nog een goede nacht, bijslapen van alle veel te korten nachten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten