Een hele slechte nacht. Misselijk, heel erg misselijk. Meerdere keren naar de badkamer om te spugen. Uiteindelijk ben ik het zat, ik pak een andere deken en ga in de badkamer liggen. In en uit bed kost me ontzettend veel energie. Als de misselijkheid zo ver gezakt is dat ik bijna zeker weet dat ik niet meer ga spugen durf ik weer in bed te gaan liggen. Het duurt een lange tijd voordat ik in slaap val, daarna slaap ik heel licht. Van elk klein geluidje word ik wakker, fijn als de rest in het huis al om 8 uur klaarwakker is. Daarna slaap ik ook niet meer.
Als ik uit bed stap ben ik gammel, weer heel erg misselijk. Beginnen met kokhalzen, ik word geroepen voor het kerstontbijt. Ik zeg dat ik niet hoef. De misselijkheid wordt alleen al erger van de geur. Als ik beneden kom meteen op de bank. Een deken over me heen, duidelijk beroerd. Al snel komt daarna ook buikpijn opzetten, hierdoor wordt de pijn in mijn beide zijden alleen maar erger. Als de misselijkheid wat zakt kleine slokjes cola. Daarna toch maar wat eten, ik barst van de honger. Het gaat redelijk. Maar als ik klaar ben word de misselijkheid weer erger.
Halverwege de middag word ik naar boven gestuurd om me aan te kleden. Opa komt zo. Ik heb geen zin, voel me te beroerd. Toch doen. De rest van de middag zit ik aan de computer, sims 2. De eerste kerstdag zonder broers, het is stil en saai. Aan het einde van de middag schrijf ik een terugblik van 2012 en mijn wens voor 2013. De viewsteller staar ik aan. In de afgelopen dagen is hij enorm gestegen. De 5000 views komen in de buurt. Om 19:11 wordt deze ook daadwerkelijk gehaald, ik ben blij. Kerstcadeautje, doel, volbracht!
's Avonds doe ik weinig. Ik eet wat chips. Daarna wordt de misselijkheid weer erger, geen slimme zet. Als ik naar boven ga blijft het ergens worden. Ook als ik in bed lig wordt het er niet beter op. Uiteindelijk sta ik weer op en ga op bed met mijn laptop zitten. Dit wordt niks. Ik heb geen zin om weer een hele nacht klaarwakker te liggen doordat ik misselijk ben. Ook de pijn blijft op de voorgrond. Ik was bijna gewend geraakt aan weinig pijn. Uiteindelijk besluit ik mijn blog te schrijven. Ondertussen een whatsappgesprek, ik krijg het koud. Zo nog maar een poging proberen om te liggen en te slapen. En dan maar hopen, misschien nu wel weer een goede nacht, en hopelijk daarmee ook een goede dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten