Halverwege de dag ben ik chagrijnig. Ik besluit een stukje te gaan fietsen, ik ga haarverf halen. De haarverf die ik nodig heb is niet te koop in mijn eigen dorp, ik moet naar Drunen. 25 minuten fietsen heen, 25 minuten terug. Ik heb het gevoel alsof ik tegenwind heb, dit blijkt niet zo te zijn. Sneller moe. Waardoor? De pijn? De paar dagen rust? De moeheid die zich nu uit? Het kan alles zijn. Ondertussen whatsappgesprekken. Eentje met Kirsten, ze begrijpt me goed. Lotgenootjes, dat helpt.
Na het eten verven we mijn haren. De bedoeling is dat het rood eruit gaat en dat het mijn eigen kleur wordt. Toch valt het donker uit, ik vind het raar. De vorige keer had ik dezelfde kleur, en deze leek heel erg op mijn eigen kleur. Nu niet. Ook is het rood niet helemaal weg, was te verwachten. Iniedergeval ziet het er wel iets netter uit, iets egaler. Beter dan niks.
's Avonds vermaak ik me met de 'sims 2.' In bed nog wat whatsappen. Heftige gesprekken, toch voelt het goed om erover te praten. Kerst is niet de makkelijkste tijd voor mij, maar we slaan ons er doorheen, ook dit jaar. Het is na 1:00, gedachtes bij mijn overleden vriendin Selina. Ze vrolijkte me altijd op tijdens kerst, nooit mijn favoriete feest geweest. Daarom mis ik haar extra deze dagen, maar het is goed. Goed om aan haar te denken, mooie herinneringen. Om nooit te vergeten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten