Veel berichtjes gekregen waarom ik geen blogberichten meer schreef, en of ik nog wel ging schrijven. Ik kon er niet goed op antwoorden. In mijn hoofd is het een complete chaos, stukje voor stukje wordt alles uit me getrokken bij de revalidatie, ik heb veel moeite met praten over mijn gevoelens. Langzaam maar zeker kom ik los en begin ik meer te praten, hierdoor ben ik soms ontzettend overstuur. Verder krijg ik ook veel stress van thuis, verder ga ik daar niet op in.
Als je alles op elkaar stapelt heb je een grote stapel van stress, problemen. Mijn lichaam, en overigens ook mijn geest, kan dit niet meer aan. Al een tijd geleden is het touw waarop ik liep geknapt, toch loop je door, zonder dat je eigenlijk kan. Ook bij de revalidatie weten ze dit en er wordt werk van gemaakt. Veel heftige gesprekken die ook veel energie vreten. Stress heeft overigens ook invloed op de pijn, en de pijn eet mijn energie ook op, zo blijft de batterij heel laag.
Ook de kou is erbij gekomen, hier kreeg ik ook veel pijn door. Ik ben afgelopen week thuis gebleven maar was het al snel zat. na 9 dagen op de bank liggen wilde ik echt weer naar school, op de fiets. Het duurde iets langer dan normaal, maar het ging wel.
Afgelopen zondag stuurde ik een mailtje naar al mijn vakdocenten. Uitgelegd dat ik een terugval heb. Hier kreeg ik veel positieve reacties op. 'Je kan je gevoelens goed verwoorden! Misschien moet je schrijfster worden!' 'Heb je er ooit over gedacht om een boek te schrijven over alles wat je nu meemaakt? Daar zullen vast veel mensen veel steun en kracht uit kunnen halen.' Toen dat gezegd werd dacht ik aan Lowie van Gorp, deze schreef het boek 'KanjerGuusje 'Mijn leven is van mij.'' Ik heb veel kracht en steun uit dat boek kunnen halen, kunnen mensen dat ook met mijn verhaal? Ik twijfel. Ik vind mezelf niet goed, andere mensen wel. Onzekerheid speelt een grote rol in mijn leven, maar ik ga er toch over nadenken.
Wat is er de afgelopen tijd gebeurd?
Ik kreeg het drukker. Ik kreeg dingen om over na te denken, het levensbeschouwing schoolexamen kwam er aan, een reclamecampagne maken met een groep van 11 mensen voor managment en organisatie. Daarbij probeerde ik ook nog schoolwerk in te halen, dingen te doen met vriendinnen etc. Met de weinige energie ik had ging dat dus ook niet altijd even makkelijk. Het blog heb ik toen even achter me gelaten. Ik had moeite met alles op papier te krijgen, ik had de energie er niet voor om het over te lezen. Had ik dat wel klopten er zoveel zinnen niet dat ik het opgaf. Na een tijdje ook weinig zin meer. De batterij was leeg.
Ik zal mijn blog weer bijhouden als ik energie heb, ik hoop dat dat in de kerstvakantie gewoon het geval is. Ik zal het proberen. Aan de views te zien wordt mijn blog, ook na 3 weken niet schrijven, dagelijks bekeken door een aantal mensen. Dat doet me goed. Mensen zijn geboeid in mijn verhaal, mijn leven. Dat geeft me kracht, en een reden om weer te gaan schrijven. We gaan het opnieuw proberen, maar mijn gezondheid gaat voor!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten