Veel huiswerk, heel veel huiswerk. Daarbij is de pijn hard gestegen, ik heb het gevoel alsof er iets fout is gegaan, heel erg fout. Toch laat ik het zo, proberen te bedenken waardoor het opeens zo erg is. Ik kom er niet uit. Zoveel pijn, zo weinig slaap. Te moe om op te letten in de les, het vreet me aan. Zo hou ik het schooljaar nooit vol.
Terwijl mijn gedachtes full-time doorgaan ook nog leuke momenten met vriendinnen. Zo had ik nog een afspraak staan met Merel en Karlijn. Op mijn verjaardag zouden ze met de overige slagroom mijn gezicht bespuiten, dit zijn we vergeten. Ook de dag daarna, is dit ons niet gelukt. Afspraak is afspraak. Ik word 'geslagroomd.' Conclusie: De slappe lach, steeds als de slagroombus in de buurt van mijn gezicht komt schiet ik in de lach. Maar uiteindelijk lukt het. Hier het resultaat:
Als ik het af doe valt er slagroom in mijn haar. Zodra ik rechtop ga zitten valt het op mijn broek, opnieuw. Net als op mijn verjaardag. Mijn gezicht plakt, mascara uitgelopen door de slagroom. Wel lol gehad, dat is het belangrijkste.
Ik word verkouden, mijn stem wordt steeds heser. Veel hoesten, veroorzaakt extra veel pijn. Ik voel me ziek, toch naar school. Meerdere keren wordt er gezegd of ik niet beter naar huis kan gaan, ik wil niet. 's Middags afgesproken met vriendinnen. Afleiding nodig, juist die dag. De dag dat mijn beste internetvriendin 2 jaar geleden is overleden, een zware dag. 's Avonds weer een koortsig gevoel, morgen blijf ik thuis.
Naast dat ik veel met Merel en Karlijn omga, is Menno er ook bijgekomen. Een lieve, zorgzame jongen. Ik mag hem wel. Met zijn vieren naar Waalwijk, of staan voor de oprit. Het blijft leuk.
Fysiotherapie wordt steeds opgehoogd, het gaat goed. Omdat ik zelf niet uit mijn gedachtes kom geef ik het aan bij mijn fysiotherapeute. Na de vakantie ben ik mijn hoop verloren door de als maar stijgende pijn, hiermee ook mijn motivatie. Bang dat ik niet meer beter word. Er wordt me duidelijk gemaakt dat ik niet bang moet zijn dat ik niet beter word, ik ga hartstikke vooruit. Daarbij is het niet gek dat ik zoveel pijn heb. In de vakantie had ik naast fysiotherapie geen andere verplichtingen. Nu ga ik ook nog eens fulltime naar school, en heen en terug op de fiets. Daar komt nog bij dat ik nog steeds twee keer in de week fysiotherapie heb, en al het huiswerk moet maken wat onmogelijk te behappen is. Ik heb 30 stappen vooruit gegaan, dan is het logisch dat je een tegenslag krijgt. Zo had ik er niet over na gedacht, het klinkt best logisch. Met een nachtje erover slapen zie ik in dat mijn fysiotherapeute gelijk heeft, vertrouwen en hoop komt langzaam terug. Vrijdagavond (21 september) met Merel en Karlijn naar de macdonalds. We kennen elkaar precies een maand, we hebben het altijd gezellig. Echte vrienden. Samen lachen, samen huilen. Fijn. Na het eten vertel ik dat ik beter word, blijheid. Ook zij wisten dat ik daaraan twijfelde, goed nieuws. Gevierd met een McFlurry!
Ook de eerste punten zijn binnen.
Managment en organisatie: een 9,2 en een 8,7.
Geschiedenis: een 7,2.
Wiskunde B: een 8.
Economie: een 9.
Maatschappijleer: 6,5.
Goede punten om het schooljaar mee te beginnen, alles komt langzaam tot rust. Helaas nu al werl veel achterstand, nog zo'n 5 hoofdstukken in te halen. Veel begrip van mijn nieuwe docenten, vele ideeën om het me zo makkelijk mogelijk te maken. Veel medeleven, ook dit is fijn. Mijn klas niet ingelicht, er wordt veel geoordeeld op mijn ziekte. Zolang ik niet veel afwezig ben is het niet nodig om mijn klas in te lichten, ik laat het even zo. Toch krijg ik een vraag van iemand waarbij ik vorig jaar niet in de klas zat: 'Waarom was je afgelopen jaar zoveel afwezig?' Ik geef de reden. 'Oh.' Verder geen reactie, dit is wat ik bedoel.
Op twitter lees ik een tweet, bloggers gezocht. Ik stuur een tweet terug met de link van mijn blog. Vandaag (donderdag 27 september) krijg ik een reactie terug. Ze vinden het mooi hoe ik dingen omschrijf, dit hoor ik vaker. Misschien ga ik binnenkort bloggen voor de stichting. We zullen zien.
Vaak reacties op twitter of whatsapp: 'Wanneer schrijf je je blog weer bij?' Geen tijd gevonden, overigens ook geen tijd voor gemaakt. Als het kon, deed ik het niet. Had moeite met de tekst, hoe verwoord ik dingen? Daarbij liep ik ontzettend achter. Overigens krijg ik vaker reacties op mijn blog via twitter of whatsapp. Reacties mogen hier ook gewoon onder, mocht je willen.
Doel om weer vaker te gaan bloggen. Ik heb het gemist, rust komt terug. Tijd om weer te starten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten