Ik word vroeg wakker, hier heb ik geen trek in na weer een slechte nacht. Ik blijf liggen, na zo'n uur draaien val ik opnieuw in slaap. Ik slaap weer een uurtje en wordt weer wakker. Weer blijven liggen, rond 12 uur uit bed. Pyjamadagje. Hangdagje, ik voel me niet goed, nog steeds veel pijn.
Bankhangen, of op een stoel. Halverwege de middag begin ik aan mijn huiswerk, voor maandag heb ik bijna alles af. Al snel door naar dinsdag, pijn breekt het. Het blijft stijgen, geen concentratie meer. Niks leidt me meer af. Na een uurtje pauze toch weer door, het gaat niet. Bij het eten hang ik op tafel, ik ben moe. Te moe. Daarbij kost pijn ontzettend veel energie. Energie die ik niet op kan brengen, de pijn wordt erger en erger. Na het eten op de bank liggen. Uiteindelijk toch weer opstaan en doorgaan met mijn huiswerk.
Mijn ouders zijn 's avonds weg. De pijn blijft maar stijgen. Uiteindelijk zijn er tranen. Een nieuw breekpunt, het gaat niet meer zo. De pijn is té erg. Weer op de bank liggen. Hoe lang hou ik dit nog vol? Morgen alweer 9 maanden pijn. Ik vind dat het nu wel eens afgelopen moet zijn, het is genoeg geweest. Ik wil weer 'normaal' zijn, zonder dingen waar ik op moet letten. Zonder pijnstillers op stap zonder dat het een probleem is, zonder zorgen over een leuke dag. 'Als ik maar geen pijn heb.' En gewoon elk nachtje lekker doorslapen, iets waar ik ontzettend naar verlang.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten