In de afgelopen maanden is er heel veel gebeurd. Begin dit schooljaar vertelde mijn psycholoog dat ze zwanger was. Begin december ging ze weg. Meende ze dit nou echt? Vertrouw ik eindelijk iemand, en dan gaat ze weg? Ondanks dat ik het haar ontzettend gunde was ik er kapot van. En omdat ik dit jaar 18 word zou ik over moeten gaan naar een andere instelling voor een nieuwe psycholoog, dit om een extra wissel te voorkomen. Echter ging het daar niet helemaal goed. Ik werd opnieuw op een wachtlijst gezet, mijn behandeling lag helemaal plat en ik ging met grote stappen achteruit. Na heel lang zeuren kon ik half februari terecht bij een nieuwe psycholoog.
Opluchting, en tegelijkertijd heel veel angst. Gelukkig vielen de eerste afspraken heel erg mee en langzaam maar zeker begon ik steeds meer te vertellen. Eerst alleen over makkelijke dingen, en soms een heel klein stapje richting het moeilijke. Van 1 keer in de 2 weken, ging ik naar 2 keer in de week een afspraak. Al snel kwamen we tot de conclusie dat we het samen niet zouden redden. Mijn klachten zijn te heftig. We bespraken verschillende behandelmogelijkheden, opname, deeltijd, therapiegroep. Hoe moeilijk en confronterend het ook was, besloot ik om een informatiegesprek aan te vragen voor deeltijd. Nadat gesprek, kon ik verder kijken wat ik er van vond.
Een deeltijd behandeling bestaat uit verschillende therapieën, en je hebt een groep van 1,5 dag en een van 3. Het verhaal erachter was herkenbaar en ergens zag ik mezelf wel in deeltijd zitten. Na een nachtje slapen is er een intakegesprek is aangevraagd. Zo'n 3 weken na het informatiegesprek had ik mijn intake. Verschillende vragen. Uiteindelijk het verlossende woord. 'Ik denk dat een deeltijdbehandeling wel wat voor je is.' Na het daar nog even over gehad te hebben vroeg ze me of ik behoefte had om de therapieruimte nog even te zien. Ik knikte, waarna ik achter haar aan liep. De therapieruimte is een ruimte met een grote tafel met stoelen er omheen, en achter in de kamer stond een grote kring met stoelen. Er was een aanrechtje en er hingen verschillende dingen op de muur. Het was niet heel bijzonder, afleidend of iets anders, maar ook niet te kil en saai. Het voelde prettig aan.
In principe is het de bedoeling dat ik naar de 3-daagse groep ga, helaas is daar een flinke wachttijd voor van 6 maanden. Tot die tijd ga ik naar een voortraject van 1 uur in de week. Daarin ga je je klachten, gedachten en gedrag verder uitpluizen, zodat je meteen aan de slag kan zodra je bij de behandelgroep komt. Op hele korte termijn mag ik in het voortraject beginnen.
Opluchting, hoop. Eindelijk word ik gezien, begrepen. Worden mijn klachten niet afgedaan als 'het valt wel mee,' en eindelijk zit er weer schot in de zaak. Het is ontzettend eng en spannend, maar uiteindelijk zal het het allemaal waard zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten