Schrijven was van mij

Urenlang staar ik naar een leeg word-documentje. Ik begin te grinniken. Ik heb de titel van een blog, maar verder kom ik niet. En dat is nou precies waar ik over wilde schrijven.

Door mijn dwangstoornis heb ik veel in moeten leveren. Langzaam maar zeker durfde ik niet meer met de trein, hield ik er niet van dat mensen me aanraakte, de bus werd ook een steeds groter probleem en op plekken met veel mensen kreeg ik 9 van de 10 keer een paniekaanval. Even later volgde het constant naar de vloer moeten kijken om streepjes en andere randjes te vermijden, het niet meer kunnen concentreren op fietsen of andere dingen doordat ik alles om me heen moest tellen. Lezen kon ik schrappen uit het lijstje van 'kunnen,' geen enkel woord kwam nog binnen. Bij een tekst moet ik alle woorden tellen, en een paar maanden later kwam daar ook alle letters tellen bij.

Als laatste verloor ik het schrijven, míjn schrijven. Spelfouten, vergeten interpunctie en zinnen die totaal niet kloppen. Schrijfsels die ik later terug las, en geen idee had waarover het nou precies ging. Er was geen touw aan vast te knopen. Verslagen, boos, maar vooral verdrietig. Er was geen houden meer aan, het lukte niet meer.

Pas hadden mijn psycholoog en ik het over de dingen die ik nog wel kon. Ja, ik ga soms nog een uurtje naar school. Ik pak mijn tas zelf in, ik smeer mijn eigen brood etc. Maar dat zijn voor mij allemaal dingen die er niet toe doen. Ik kan niks meer wat van 'mij' was, wat me typeerde. En wie ben ik nog, als iemand die altijd hele notitieblokken vol schreef, nauwelijks de woorden op papier krijgt?
Dan ben ik toch niemand?

Schrijven was mijn manier om mijn gevoel te uiten, om het leven aan te kunnen. Om me nog enigszins nuttig te maken in de maatschappij. Om dingen aan de kant te zetten, iets waarmee ik alles een beetje kon verwerken, om het behapbaar te maken. Maar ook mijn manier om een beetje te ontspannen. En nu? Ik weet niet wat ik nu nog ben. Ik weet alleen nog maar wat ik niet ben.

Schrijven was van mij.....