In de bus

Een snikhete dag, met 30 graden in de bus zonder airco. Ik hou niet van bussen en al helemaal niet met dit plakweer. Starende mensen door mijn lange mouwen, 'heb je onder een steen geleefd?' Het liefst zou ik onzichtbaar willen worden, ik haat dit zo. Ik schaam me ervoor en tegelijkertijd durf ik echt niet zonder.

Een paar bushaltes later tikt iemand op mijn rug, ik draai me om en ik kijk in de ogen van een meisje van een jaar of 7. 'Waarom draag jij lange mouwen?' Ik denk even na, hoe leg je dit een kind van die leeftijd uit?

'Ben je wel eens bang dat er een monster onder je bed zit?' Ze knikte.
'En heb je ooit zo'n monster gezien?'
'Nee.'
'Ik heb een beetje hetzelfde. Ik ben heel erg bang dat ik ziek word door andere mensen, als ik ze aanraak of als ik iets aanraakt wat anderen al hebben aangeraakt. Dat klopt helemaal niet, dat is een foutje in mijn hoofd. Ik ben bang voor iets dat niet zomaar gebeurt. Snap je dat een beetje?'
Ze knikte weer. 'Maar als je dat weet, dan hoef je die mouwen toch niet meer aan?'
'Dat klopt. Maar dat durf ik nog niet. Daarvoor krijg ik hulp van iemand en dan durf ik het over een tijdje weer wel.'

De moeder van het meisje staat op en trekt haar kind mee. 'Hoe durf je mijn kind zo bang te maken en haar aan te steken met die stommiteiten van je.' Ze loopt naar voren in de bus en gaat daar zitten. Uit het veld geslagen, boos, maar vooral heel verdrietig en met nog meer schaamte bekeek ik wat er gebeurde. Zei ik dan echt iets slechts?

Een man die in de buurt zat vroeg of het ging. 'Ik vind het goed van je dat je dat meisje toch de waarheid hebt verteld, daar heb je erg veel moed voor nodig. Trek je niks aan van die vrouw, ze snapt er niks van en misschien schrok ze wel van je eerlijkheid. Hopelijk word je goed geholpen en ben je er snel vanaf. Ik vind je een krachtig persoon, sterkte.' Hij lachte vriendelijk en verontschuldigde zich dat hij uit moest stappen.

Ik kijk weer naar het meisje en haar moeder en laat de woorden van de man bezinken. Het meisje kijkt me verdrietig aan, 'maar mama, ik vond haar lief!' Misschien had die man dan toch wel gelijk.