'Maar je bent toch beter?'

Steeds vaker krijg ik de vraag 'Maar je bent toch beter?' als ik aangeef dat ik iets niet kan. Ik weet nooit zo goed wat ik moet antwoorden. Volgens de revalidatiedoelen ben ik 'beter,' ik doe weer alles en daar gaat het vooral om. Maar in werkelijkheid ligt het een stuk ingewikkelder. Nog steeds belemmerd de pijn me elke dag, weliswaar op een andere manier dan eerst, maar ik moet steeds weer die keuzes maken en nadenken bij alles wat ik doe. Is het handig wat ik doe? Is het het wel waard als ik hier een hoge tol voor moet betalen?

'Beter' voel ik me niet. Bij lange na niet zelfs. Ik voel nog steeds helse pijnen de gehele dag door. Pijn waardoor ik 's nachts nog steeds maar 2-3 uurtjes slaap. Pijn waardoor ik na elke leuke activiteit de dag daarna weer veel moet inleveren. Pijn die op sommige momenten zo erg is dat ik moet spugen. Pijn die zorgt dat ik soms letterlijk in elkaar stort. En als ik er nog steeds zoveel last van heb, wil ik me dan wel beter noemen?

'Ja maar door de revalidatie is de pijn toch minder geworden?' Nee! Eerder erger. Dat klinkt misschien heel stom, ik kan en doe namelijk veel meer. Maar doordat ik meer kan en ga doen heb ik ook veel meer last. Dat heb ik ervoor over aangezien dingen kunnen doen het allerfijnste is dat er bestaat!

Naar mijn idee ben ik pas 'beter' als de pijn weg is, als ik er geen rekening mee hoef te houden. Als ik nu zou zeggen dat ik beter was, zou het voor iedereen veel ingewikkelder zijn als ik ergens zou moeten stoppen omdat het niet gaat. Want waarom zou je stoppen als je toch geen pijn meer hebt? Dan ben je toch lui en heb je er gewoon geen zin in? Ik loop al heel veel tegen dit soort onbegrip aan, laat staan als ik ook nog van de daken roep dat ik beter ben!