Van 3-5 uur naar 7-10 uur slapen in een nacht. Ik werd steeds vermoeider, weinig fut om uberhaupt mijn bed uit te komen. Toen ook de hartkloppingen steeds erger en erger werden besloot ik om een afspraak bij de huisarts te maken. Straks ligt het niet aan de pijn.
De afspraak was op 20 september. Na ruim een half uur binnen te zijn geweest kwamen we buiten met twee papieren. De ene voor bloedprikken, om toch te testen op de ziekte van Pfeiffer. Normaal zouden ze dat niet zo snel doen, maar omdat ik al zoveel klachten heb en we graag duidelijk willen hebben of de moeheid een andere oorzaak kan hebben dan de pijn, testen we dat liever op korte termijn. Het tweede papier was voor een holter-ecg 24-uursmeting.
Na gebeld te hebben voor de afspraak voor de holter-ecg reden we meteen door naar het ziekenhuis voor het bloed. Een vrouw die naar mijn idee niet geweldig kon prikken. Er sprongen tranen in mijn ogen van de pijn, iets wat ik normaal nooit heb. Toen we weer thuiskwamen was ik helemaal op. Zelfs deze dingen waren alweer te veel voor mijn lichaam.
De maandag daarop konden we de holter-ecg laten aansluiten. Dit is een apparaatje dat 24 uur lang je hartslag meet. Voordat alles werd aan gesloten werd er besloten om toch eerst een gewone ecg (hartfilmpje) te laten maken. Daar lag ik dan, met allemaal draden aan mijn lijf.
'Heb je toevallig een gevoelige huid?'
'Een beetje ja.'
De vrouw haalde alle dingetjes weer van me af. Vanaf dat moment voelde ik een ontzettende jeuk. Grote rode vlekken bedekten mijn hele buik en hals, uitslag op de spray die ze van te voren had aangebracht. Ze besloot plakkers voor een holter-ecg voor 7 dagen te plakken. Dit omdat die dan minder gevoelig zouden zijn voor mijn huid.
Even later werden de plakkers geplakt en kreeg ik een riempje om met daarin een klein kastje om alles te registeren. Daarna reden we weer naar huis, ik had 24 uur vol te houden.
De jeuk werd steeds erger en erger, ook onder de plakkers, op plekken waar ik nog geen uitslag had begon het te jeuken. Even kreeg ik de neiging om alles ervan af te rukken, uiteindelijk besloot ik om dat niet te doen. Anders zou ik alles opnieuw moeten doen.
Na een vreselijke nacht telde ik af voor de laatste paar uurtjes. Toen het tijd was zette ik het apparaat uit en haalde ik alle plakkers van mijn lijf. Alles wat rood, witte bultjes, bijna blaren. Ook waren er een aantal kleine wondjes. Het had niet heel veel langer moeten duren.
De uitslagen waren gelukkig allebei goed. er kwam niks uit op de ziekte van Pfeiffer en bij de holter-ecg kwam eruit dat mijn hart soms een keertje te vaak klopt, of een keertje overslaat. Iets wat in principe heel gewoon is, dus er hoeft niks aan gedaan te worden.
Ik ben in ieder geval blij dat de huisarts gewoon meewerkt en er dingen uitgesloten zijn, dat is altijd beter dan er lang mee rond lopen en dat het dan blijkt dat er wel iets anders aan de hand was!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten