De titel van dit blogbericht slaat op wat er op dit moment aan de hand is. Het is een competitie geworden van 'wie het meeste mankeert.' Zowel op Twitter als op Whatsapp kwamen er discussies over wie nou het meeste last had van zijn/haar beperking. Je hoefde maar één ding over je beperking/ziekte te zeggen of de hel brak uit. Steeds meer werd het een wedstrijdje van wie het moeilijker had, wie het 'recht' had om erover te praten, wie het recht had om van zijn/haar beperking af te komen.
Waarom is het zo belangrijk dat iemand het meeste last van zijn/haar beperking heeft? Waarom is de 'regel' er gekomen dat er verder niemand anders meer over mag praten? Waarom wil iemand überhaupt graag het meeste mankeren?
Ik weet best dat ik niet het meeste last heb van mijn 'beperking' en dat heb ik ook eerlijk gezegd. Vervolgens kwamen er twee discussies overheen. De eerste ging over het feit dat ik er nog dingen over zei in het op Twitter. Ik snap best dat het niet fijn is als ik de gehele tijd over de pijn praat. Maar het feit dat het mij op een hele slechte dag dwarszit, ik erover tweet en het voor mij beter voelt, waarom zou ik dan mijn mond houden? Waarom zou ik me dan ook mentaal heel veel slechter voelen dan dat nodig is?
De tweede discussie ging over het feit dat mijn klachten onverklaarbaar waren, en dat ik er daardoor al niet bij hoorde, mezelf niet chronisch ziek mocht noemen en geen 'kans' maakte op die titel wie het meeste mankeert. (Die titel zou ik niet eens willen hebben...) Vervolgens kreeg ik de woorden dat ik maar moest oprotten en dat heb ik uiteindelijk ook gedaan. Ik ben uit het groepsgesprek gestapt omdat ik er helemaal klaar mee was.
Waar zijn de mensen gebleven die het begrepen en waar je goede gesprekken mee kon hebben? Waar je gewoon even je verhaal kon doen als je je ontzettend rot voelde over het feit dat je weer iets leuks over moest slaan, of weer commentaar kreeg door mensen die niks mankeerde? Waar zijn de mensen waar je je even NIET bij hoefde verdedigen als je iets niet deed wat de rest verplicht moest?
De competitie die nu aan de gang is vind ik onzin en ik doe er ook zeker niet aan mee. Ik vind dat iedereen het recht heeft om te praten over waar diegene mee zit. En ik vind zeker dat iedereen het recht heeft om van zijn/haar beperking af te komen. Allemaal evenveel. Of de klachten nou verklaarbaar zijn of niet, iedereen verdient het om normaal naar school te kunnen gaan, te kunnen werken, uit te kunnen gaan etc. En ik vind dat dat helemaal niks te maken heeft met hoe erg de klachten zijn.
Natuurlijk zijn niet alle chronisch zieken zo, ik hoop daarom ook dat ik niemand met dit blogbericht heb gekwetst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten