Ik heb drie oudere broers, de jongste is 23, de middelste 25
en de oudste is 28. De oudste twee wonen op zichzelf. Zelf ben ik 16, dus ik
ben een behoorlijk nakomertje.
Toen ik zo’n anderhalf jaar geleden ziek werd veranderde er
veel. Onder andere de ziekenhuis bezoeken en niet meer naar school kunnen
fietsen. Dagelijks reed mijn moeder me naar school, als ze niet kon nam mijn
middelste broer het over. Juist die dagen vond ik altijd het leukste. We kunnen
goed praten en hebben dezelfde soort humor. Hij vroeg vaak hoe het ging en zag
al snel aan me als ik niet lekker in mijn vel zat. Hij was, en is overigens nog
steeds, een van mijn grote steunpalen, al weet ik niet of hij het zelf
doorheeft.
Thuis was de communicatie niet heel goed. Mijn jongste broer
had geen idee wat ik had. Hij zag me wel vaak lijkbleek, duf en beroerd op de
bank liggen, maar echt begrepen deed hij niet. Soms ontstond er een ruzie omdat
ik bijvoorbeeld de tafel niet hoefde te dekken en hij wel. Pas na een half jaar
begon hij opeens: ‘Marleen, wat heb je nou precies?’ Op dat moment drong het
pas tot me door. Hij wist niet wat ik mankeerde. Vandaar ook die ruzies over
klusjes. Hij zag echt wel dat ik beroerd was, maar het duurde al zolang en hij
dacht dat het gewoon een soort van griepje was dat maar niet over ging.
Mijn oudste broer komt nog behoorlijk vaak thuis eten.
Meestal doen we samen een spelletje en zorgt hij voor afleiding. Hij zorgt dat
ik van de bank af kom en als dat niet lukt komt hij leuke verhalen vertellen over
wat hij heeft meegemaakt. Zo heb ik toch nog een beetje sociale contact en hoor
ik ook leuke verhalen over wat er buiten huis gebeurd. Ik vind het erg fijn als hij er
is.
Of ze zich echt brusjes voelen weet ik niet. Wel weet ik dat ze erg bezorgd zijn om hun kleine zusje. Ze
willen me het liefst voor alles beschermen en ze kunnen niks tegen de pijn
doen. Het heeft zeker impact, helaas ook voor mijn broers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten