Een brakke nacht. Heel veel wakker geweest. Dit noem ik niet bepaald een goede nacht, die goede nacht die ik zo hard nodig had voor vanavond. Ik mag overdag niet slapen, dit omdat ik 's nachts dan helemaal niet meer slaap. Ik maak me zorgen, dit hou ik vanavond nooit vol.
's Middags eventjes praten op Neuzenroode, uiteindelijk krijg ik de slappe lach en kan ik niet meer stoppen. Daarna valt internet uit en kan ik niks meer. Ik besluit weer naar beneden te gaan, de rest van de dag lig ik op de bank.
In de auto richting Tilburg lig ik met ogen dicht. Ik heb veel zin in de musical Annie, maar mijn batterij is weer helemaal leeg. Het doel is om deze avond niet in slaap te vallen, ik heb zolang gezeurd voor deze musical. Ik loop ontzettend moeilijk, er is een grote trap. Als ik boven ben, zie ik dat er ook een lift was. Een baalmoment. Daarna de zaal in. We hebben best goede plekken, nadeel is dat de stoelen in deze zaal hard zijn, ze zitten niet fijn. Helemaal niet met pijn. Als de musical begint geniet ik, ik zit erin. Even ben ik niet bezig met pijn, wel met mijn moeheid. Mijn ogen zijn moe en willen dicht, ik dwing ze open te houden, als ik bij een musical ben heb ik eventjes geen pijn.
In de pauze gaan we gauw de zaal uit, ik moet erg nodig naar het toilet. Mijn ouders gaan alvast drinken halen, ze wijzen naar de trap. 'Boven?' 'Ja.' Daarna strompel ik door, ik ben op tijd, net voor de menigte. Ik hoef niet te lang te wachten. Daarna strompel ik naar boven, ik zoek maar ik kan mijn ouders nergens vinden. Na twee rondjes over de hele bovenverdieping te zijn gegaan ga ik weer terug naar beneden. Dit was mijn laatste beetje energie. Het is klaar. Als ik beneden kom zie ik mijn ouders zitten. Er ontstaat een kleine ruzie, blijkbaar hadden ze naast de trap gewezen, en hadden ze mij niet goed verstaan. Ik ben boos omdat ik al zo weinig energie had, ik heb moeite om niet in te storten. Uiteindelijk zijn er tranen, ik ben te moe, ik heb te veel pijn en dan ook nog een ruzie. Vervolgens gaat de bel en moet ik in één minuut mijn cola opdrinken. Ik strompel snel naar de toiletten, mijn ogen nat maken. Anders begin ik in no time weer met huilen. Als ik de zaal in ga begint de ruzie opnieuw. Ik probeer het af te kappen, ik wil nog genieten van de tweede helft van de musical.
De tweede helft was een minder groot succes. Ik kon geen niet-pijnlijke houding vinden, ik piekerde en ik zat totaal niet meer in het verhaal. Ook kwamen er meerdere malen opnieuw tranen, het ging niet meer. Ondertussen is er sorry gezegd, waardoor ik wéér opnieuw begon met huilen. Ik kreeg mezelf moeilijk rustig, aan het einde van de musical lukte het toch. Al was het niet genoeg om de pijn te vergeten, ik baal ontzettend. Na de musical kopen we nog een programmaboek. Dit omdat ik tot nu toe van elke musical waar ik ben geweest iets heb gekocht, hier wil ik graag een traditie van maken.
Daarna weer in de auto, ik ben doodop. Opnieuw met ogen dicht, het wil echt niet meer. Als ik thuis kom meteen naar boven. Ik moet zitten bij het tanden poetsen, en zelfs daar heb ik eigenlijk geen energie meer voor. In bed opnieuw een huilbui. Teleurstelling dat de moeheid de musical heeft verpest, ondanks dat wel de grote complimenten voor de cast. Ze hebben me het eerste deel van de musical ontzettend afgeleid en daar ben ik heel erg blij mee.
Even later ga ik weer uit bed, slapen lukt niet en door de pijn kan ik moeilijk stil liggen. Na even strompelen stap ik weer mijn bedje in, ik ben te moe. Te moe om in slaap te vallen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten