Er zijn een aantal dingen daar fout gegaan. Geen enkele therapeut was bezig met zijn/haar stukje, iedereen bemoeide zich met elkaar en alles wat ik zei werd volledig uit zijn verband getrokken. Als klapper op de vuurpijl zijn er dingen tegen mijn ouders gezegd over mij die helemaal niet waar waren waardoor er veel spanningen in huis kwamen. Uiteindelijk was ik diegene die heeft gezegd dat het afgelopen was en gooide ik de handdoek in de ring, de hulpverleners wisten niet hoe snel ze me moesten laten gaan.
Het traject heeft zeker zijn sporen na gelaten. Bij elke hulpverlener ben ik wantrouwig en wil ik eigenlijk niks kwijt. Ik ben bang dat mijn woorden weer verdraaid worden, dat ik weer niet serieus word genomen, dat er weer van alles door wordt verteld terwijl dat helemaal niet nodig is. Mijn vertrouwen is weg en dat moet ik weer zien op te bouwen.
Na mijn terugval heb ik na heel lang nadenken besloten dat ik opnieuw wil revalideren. Ik besloot voor de Hoogstraat te kiezen omdat ik meerdere goede verhalen had gehoord en de sfeer daar ook meteen goed voelde toen ik op bezoek was bij Kirsten.
We zijn ondertussen een aantal maanden verder. Doordat bekend is wanneer de opname plaatsvindt, komt ook de angst weer hevig op en dat laat me enigszins twijfelen over of dit wel de goede keuze was. Toch weet ik dat ik dit moet doen en dat ik het een kans moet geven, hoe moeilijk dat ook voor me is.
Ik moet mijn angst overwinnen, me 'overgeven' aan de hulp. Ik moet leren dat niet elke hulpverlener hetzelfde is en dat er ook goede hulpverleners bestaan. Maar ik moet er vooral voor zorgen dat ik me niet afsluit en dat ga ik zeker proberen. Ik heb de eerste stap gezet en ik moet nu alleen nog maar bij stappen met mijn andere voet. Maar dat kan ik. En als het me lukt, dan komt het hopelijk allemaal goed.
Nog 15 nachtjes slapen....
Goed dat je weer voor revalidatie hebt gekozen. Die angst voor evt. misverstanden is te begrijpen. Ik hoop voor je dat het nu wel goed gaat. Sterkte de komende tijd.
BeantwoordenVerwijderen