Het is 27 november. 2 jaar geleden werd ik ziek. Het was de dag dat ik een griepje kreeg waar ik nooit meer helemaal van herstelde. Het besef dat alles anders is geworden sinds deze dag is er en ik probeer me vaak nog te herinneren hoe het ook alweer was om alles te kunnen, om geen rekening te hoeven houden met je lichaam, om geen pijn te hebben. Vooral dat laatste kan ik me moeilijk herinneren en dat laat me soms wel even slikken.
Toch ben ik deze mijlpaal-dag niet zo boos en verdrietig zoals de andere keren. Natuurlijk had ik graag liever een leven zonder pijn gehad en maakt me dat op momenten wel verdrietig. Maar de pijn heeft me ook veel gebracht. Ik heb mezelf leren kennen, ik heb leuke mensen ontmoet en ik krijg kansen die ik anders nooit zou hebben gehad.
Ik ben begonnen met schrijven en ik heb een kans gekregen om mijn schrijven uit te bereiden bij Stichting Hoezo Anders. Ik heb 'Touw In Eigen Handen' opgericht en ondanks dat het geen groot succes is geworden heb ik daardoor wel contact gekregen met veel leuke mensen. Ik heb mezelf bewezen dat ik heel veel sterker ben en dat ik veel langer vol kan houden dan ik zelf denk. En dan anderen denken. In 3 havo ging ik 7 maanden lang maar 3 uur per dag naar school. Velen bleven zeggen dat ik het schooljaar niet zou halen, maar ik zette door en ik ging over met een geweldig rapport. Ik had mezelf overtroffen. Hetzelfde gebeurde bij de fysiotherapie in de zomer van 2012. Niemand had ooit kunnen denken dat ik na de zomervakantie mee op kamp zou kunnen, op de fiets naar school zou gaan en hele dagen les vol zou houden. Met doorzetten kom je zoveel verder dan je denkt. Ik heb het gedaan, en daar ben ik ontzettend trots op.
Deze dingen waren nooit speciaal zonder de pijn. En ondanks dat ik niet blij ben met de pijn, ben ik wel dankbaar voor de fijne dingen die ik erdoor heb gekregen. Ik moet misschien wel twee keer zo hard werken als 'normale' mensen, maar als ik een doel haal, heb ik een dubbele overwinning. Heel langzaam begin ik te beseffen dat ik de grote dingen niet meer kan en voor nu moet laten zitten. Ik moet gaan genieten van de kleine dingetjes. Dat ik één uurtje naar school kan, dat ik op goede momenten even naar de winkel kan fietsen. Voor anderen is het gewoon, maar voor mij is het speciaal. Daar word ik me nu van bewust. Het zien van de kleine mooie dingetjes, dat is daarom ook mijn volgende doel.
Wat een mooi blog. Idd heel positief. Ik denk wel dat je niet 2 x zo hard moet werken maar wel 10 x of meer. En als je een doorbraakje maakt door eens naar de winkel te fietsen dat je er dan ook echt van bewust bent.
BeantwoordenVerwijderenliefs, Alisha
Het zien van de kleine dingen is goed. Als je weet waar je van geniet, kan je ook specifiek op zoek gaan naar deze dingen. Het zal je wat energie kosten maar het levert ook energie op. Met name in je hoofd, en dat heb je nodig om door te gaan met de dingen die zo moeilijk zijn.
BeantwoordenVerwijderenVandaag lag bij mij weer de cosmogirl in de bus. zoals elke maand ben ik weer blij met wat afleiding. Afleiding van de pijn en de gedachten in mijn hoofd. Dit keer vond ik na even erdoorheen te bladeren jouw verhaal. "ik heb altijd pijn" waren de woorden die met grote letters me doordrongen. Ik twijfelde niet langer en begon meteen te lezen, halverwege sprongen er tranen in mijn ogen. Niet alleen vanwege de herkenning die ik vond in jouw verhaal. maar ook omdat ik weet hoe je je voelt en dat ik het ook graag voor jou anders had gezien. Zelf heb ik ook elke dag pijn door meerdere dingen aan mijn gewrichten en spieren. Ik heb maandenlang hulp gehad maar die is stop gezet doordat er ook nog psychische problemen bij kwamen. Hier wil ik nu eerst aan gaan werken, maar de pijn maakt dit extra lastig. Ook ik ben blijven zitten op vwo, en zit nu in mijn eindexamenjaar van havo. Het gaat lastig, ik mis veel lessen en toetsen. Wederom herkende ik mezelf in jou. Je wilt zo graag, en je weet dat je het niveau aankan. maar de pijn belemmert je. Halve dagen school kunnen al zo slopend zijn. Ook ik ken nog steeds de helft van de mensen in mijn klas niet bij naam. Gelukkig heb ik een school die bereidt is om me te helpen en krijg ik nu langzaamaan het vertrouwen terug dat ik mijn havo diploma na 7 jaar middelbare school eindelijk kan gaan halen. Weet dat ik bewondering voor je heb hoe je het probeert, ik weet hoe zwaar het is. Dit berichtje typen kost me nu ook veel moeite door de pijn in mijn vingers, maar ik weet dat als ik niet meteen zou reageren het erbij in zou schieten. Ik ga je blog zeker lezen! Om te beginnen bij deze post, want de pijn heeft mij ook mooie dingen gebracht en me dingen doen realiseren. Ik wens je heel veel sterkte en succes! Weet dat je niet alleen bent.
BeantwoordenVerwijderenLief dat je dan toch de energie gebruikt om een reactie te geven! Ik hoop dat het met jou snel beter gaat en dat je gewoon binnenkort je havo-diploma kan halen! Ik geloof in jou! Heel veel sterkte, ik denk aan je. Hou je taai! En je weet me nu te vinden als je ooit wil praten.
Verwijderen