Ik slaap goed, toch slaap ik niet uit. Ik blijf nog 2 uur liggen, dan ga ik uit bed. Als ontbijt een croissantje, lekker. Dagje luieren. Op de bank tv kijken, achter de computer stomme spelletjes spelen. Verstand op nul. Halverwege de middag aankleden, lange broek aan. Weet niet dat het buiten warm is. Als ik naar buiten loop, loop ik gauw weer terug naar binnen om me om te kleden. Daarna plof ik op een matras wat in het gras ligt, daar blijf ik even liggen. Bijna 16:00. Ik sta weer op, even naar binnen. Even later komt mijn opa, we gaan bbq'en.
Ik heb veel pijn, tijdens het bbq'en ben ik misselijk. Als we klaar zijn voor de 'gezelligheid' blijven zitten. Met mijn hoofd hang ik op de stoelleuning, ogen dicht. Ik ben te moe. Na wat op de bank gelegen te hebben krijg ik weer energie. Ik besluit een lange broek aan te doen en een stuk te gaan fietsen. Op de fiets nog meer spierpijn dan ik al had. Stond in Drunen, moest nog terug. Het was zwaar. Een stapje terug, het gaat niet altijd goed. Besef, het hakt erin. Al meer dan 7 maanden pijn, meer dan 8 maanden ziek. Het is lang, moeilijk te bevatten.
Als ik thuis kom staat de film 'my sisters keeper' aan. Kale koppies, denk terug aan mijn vriendin die is overleden aan kanker. Confronterend moment, toch doorgaan. Het gevoel gaat niet weg. Toch ben ik blij dat ik de film nog verder kijk, extra denken aan dat meisje is niet erg. Dat verdiend ze juist.
Nog wat hangen. Daarna weer stomme spelletjes spelen. Ik besluit weer te updaten. Soms lastig om een dagelijkse blog te hebben als je chronisch ziek bent. Soms te moe of te veel pijn om een verslag te typen. Ik loop weer bij, alles op een rijtje gezet. Op twitter zie ik dat deel 3 van de zomervakantie op het blog staat van KanjerGuusje. Ik volg deze blog al een tijd. Toen Guusje op 30 oktober overleed ben ik het blog dagelijks gaan lezen. Herkenning voor mijn ziekte door een overleden vriendin, ook aan kanker. Herkenning na mijn ziekte. Ik bots soms tegen dezelfde problemen op. Alleen heb ik geen dodelijke ziekte, wel pijn waardoor ik niet altijd kan functioneren zoals het hoort. Ik heb het boek KanjerGuusje 'Mijn leven is van mij', 1e druk. De vader van Guusje heeft hem gesigneerd, met lieve woorden. Guusje liep vaak tegen het feit aan dat ze niet veel kan, toch wilde ze erbij zijn. 'Erbij zijn is belangrijker dan meedoen.' Dit gevoel heb ik ook vaak. Gelukkig gaat het bij mij de goede kant op, steeds vaker kan ik ook weer meedoen. Guusje heeft deze kans helaas nooit gehad, ze had het verdiend! Het leven is soms zo oneerlijk.
Morgen weer fysiotherapie om 18:25. Voor de rest een rustdag. Nog steeds moe, bijkomen van een drukke week.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten