Waar zal ik beginnen

Eind november 2011 werd ik ziek, gewoonlijk voor die tijd. Een griepje dat heerste, mijn kennende doe ik altijd mee, zo ook deze keer. Maar toen ik na 2 weken nog altijd hangerig was en erg moe besloot ik samen met mijn moeder toch een bezoek aan de huisarts te maken. Daar werd gezegd dat dit waarschijnlijk een nasleep van de griep zou zijn en dat het vanzelf weg zou trekken na een paar weken, zo niet moesten we terugkomen. Omdat ik gek werd van het thuis zitten besloot ik 3 uur per dag naar school te gaan. Een paar weken later was het niet over en gingen we terug naar de huisarts. Er zou bloed geprikt worden, voor onder andere de ziekte van Pfeiffer. Deze was negatief. Dan zou het waarschijnlijk het broertje/zusje van Pfeiffer zijn, er werd niet opnieuw bloed geprikt. Een week later drong ik aan, ik wilde weten of het dat echt was, ook dit was negatief. Er zou opnieuw bloed geprikt moeten worden voor verdere onderzoeken.
31 december een klein feestje. Oudjaarsavond. Om 12 uur naar buiten, en vroeg (voor mijn doen) naar binnen gebonjourd door mijn ouders. Met grote tegenzin, het was gezellig buiten :) Toen ik 's ochtends ('s middags, slaapkop) wakker werd had ik stekende pijn in mijn handen en voeten, moeite met lopen, ook schrijven was een probleem. Het trok niet weg en werd steeds erger, weer een bezoekje aan de huisarts, weer bloedprikken. Uiteindelijk doorgestuurd naar de kinderarts, we zijn toen naar Tilburg gegaan. Een kinderarts die verstand had van 'onbegrepen lichamelijke klachten.' Een aardige man, humor. Ook daar werd, alweer, bloed geprikt. Pijnstillers voorgeschreven gekregen, 3 maal daags diclofenac. Later kreeg ik daar de maagbeschermer 'omeprazol' bij, omdat ik erg misselijk was. Uit het bloedonderzoek kwam een ijzertekort. Maar nog geen bloedarmoede, er kwamen ook ijzerpillen bij. (Hier zijn we na nog geen week mee gestopt, ik was er zó beroerd van dat ik ze beter niet kon slikken.) Omdat er na, in totaal 6 keer bloed geprikt te hebben, niks uitkwam, kreeg ik de uitsluitingsdiagnose 'benigne pijnsyndroom.'

Lichamelijk kreeg ik steeds meer pijn. Pijn in mijn knieen, heupen en zijen kwamen erbij. Ondanks dat ik zo weinig op school ben geweest, ben ik tóch over naar 4 havo.

 Al 7 maanden ziek, a.s. zondag (1 juli) 6 maanden pijn. Vanaf de 6 maanden wordt deze ziekte chronisch genoemd. Dit houdt overigens niet in dat ik nooit meer beter kan worden. Maar naarmate de tijd verstrijkt, hoe kleiner de kans is dat het nog overgaat. Ik ben doorgestuurd naar het revalidatiecentrum op het Leijpark, waar ik pas na de zomervakantie terecht kan. Hierdoor begin ik morgen (vrijdag, 29 juni) met de intake van de revalidatie (fysiotherapie) in de buurt. Erg zenuwachtig, we laten het allemaal maar op ons afkomen.